Αέρας νοσταλγίας με Τζαζ ήχους στον Λόφο της Σάνης

Στη συναυλία “Μάνος”, ένα αφιερωμα στο Μάνο Χατζηδάκη, στις 30 Ιουλίου στον Λόφο της Σάνης, ένα ταλαντούχο κουιντέτο από δεξιοτέχνες τζαζίστες και μια ορχήστρα κλασικής μουσικής μας παρουσιάσαν την τζαζ εκδοχή του πιο κοσμοπολίτη έλληνα συνθέτη. Το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή (Πατερέλης, Πολυζωγόπουλος, Γεωργιάδης, Δράκος-Κτιστάκης) και η Καμεράτα – Ορχήστρα των φίλων της μουσικής υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, αυτοσχεδίασαν πάνω σε συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι και ενθουσίασαν. Όπως πολύ εύστοχα λέει ο Δημήτρης Καλαντζής: ‘’Είναι μία εναργής μουσική συνάντηση που προκύπτει αυθόρμητα μέσα από την ελεύθερη σκέψη και τον αυτοσχεδιασμό, σε πλήρη αρμονία με τον τρόπο δουλειάς και σκέψης του Μ. Χατζιδάκι. Από την υπερβατική διάθεση ώς τη φυσικότητα με την οποία η ευέλικτη ρυθμική βάση του γκρουπ επικοινωνεί με τους γεμάτους χάρη και αρμονία έγχορδους μουσικούς της Καμεράτας, μεταδίδοντάς μας τη χαρά της μουσικής που συμβαίνει, έτσι, απλά...Όπως άλλωστε προέκυψε και το άλμπουμ. «Απλά, σαν φυσική διαδικασία», όπως εξηγεί ο πιανίστας Δημήτρης Καλαντζής, ο οποίος έκανε και τις οξυδερκείς διασκευές, τη «μετάφραση» της μουσικής του Μάνου. «Προέκυψε από την ανάγκη μας να τραγουδήσουμε τη μουσική αυτή, που χαράχτηκε στις καρδιές μας από μικρά παιδιά, στη δική μας καθομιλουμένη γλώσσα, τη τζαζ. Η ουσία και η διάθεση των μελωδιών του Μάνου είναι πάντα εκεί... Κι εμείς είμαστε κάθε φορά ευτυχείς να τα ανακαλύπτουμε. Ξανά και ξανά...»

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη στο “ΣΑΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ”

Με τη σύμπραξη τεσσάρων μόνο μουσικών, η Ελευθερία Αρβανιτάκη θα παρουσιάσει φέτος στο Sani Festival μια μοναδική συναυλία, απ’ αυτές που μόνο εκείνη ξέρει να στήνει, αιθέρια και γήινη μαζί, άπιαστη και προσιτή, ταξιδιώτισσα και συνοδοιπόρος. Τα γνώριμα τραγούδια της, ήχοι που καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα, από το τσιφτετέλι μέχρι τη λάτιν και την τζαζ, ερμηνευμένα πάντα μοναδικά, θα μας παρασύρουν στον πιο όμορφο κόσμο, αυτόν της μουσικής. Γύρω της ο Αλέξανδρος Κτιστάκης στα τύμπανα, ο Γιάννης Κυριμκυρίδης στο πιάνο και τα πλήκτρα, ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στην ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο, και ο Θωμάς Κωνσταντίνου στο λαούτο, το ούτι, τον τζουρά και το μαντολίνο, κι εκείνη στο κέντρο του κύκλου με την υπέροχη φωνή της να μας μαγεύει.

ΠΈΘΑΝΕ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Τέλος ζωής για τον Μιχάλη Κακογιάννη, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στην καρδιολογική κλινική του νοσοκομείου "Ευαγγελισμός". Γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1922 στη Λεμεσό της Κύπρου. Σπούδασε δικηγόρος στο Λονδίνο, αλλά έγινε σκηνοθέτης. Το 1964 έκανε γνωστή την Ελλάδα με τον "Αλέξη Ζορμπά" του Ν. Καζαντζάκη και πρωταγωνιστή τον Άντονι Κουίν. Ήταν 5 φορές υποψήφιος για Όσκαρ.
Άλες ταινίες του: "Κυριακάτικο ξύπνημα" (1954), "Στέλλα" (1955), "Το κορίτσι με τα μαύρα" (1956), "Το τελευταίο ψέμα" (1958), Ηλέκτρα (1962), "Αλέξης Ζορμπάς" (1964), "Τρωάδες" (1971), "Αττίλας '74" (1974), "Ιφιγένεια" (1976) και "Ο Βυσσινόκηπος" (1999).

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εκφράζει τα συλλυπητήριά του για το θάνατο του σπουδαίου σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη. Το έργο του Μιχάλη Κακογιάννη, διαχρονικό, πρωτοπόρο, με ελληνική ψυχή και παγκόσμια απήχηση, συνδέθηκε με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, γαλούχησε γενιές κινηματογραφόφιλων, σφράγισε το σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, επηρεάζοντας καθοριστικά τη μετεξέλιξή του. Διανοούμενος δημιουργός, με μοναδική καλλιτεχνική ματιά και βαθιά γνώση του αρχαίου θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν ο πρώτος που έβγαλε την εγχώρια κινηματογραφία εκτός ελληνικών συνόρων. Η κληρονομιά του είναι ανεκτίμητη, το κενό που αφήνει, δυσαναπλήρωτο.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ» ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥΔΑΝΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Ο Τομέας Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (εντεταλμένη σύμβουλος Χριστίνα Κελεσίδου), η Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής (Αντιπεριφερειάρχης Ιωάννης Γιώργος) και ο Δήμος Νέας Προποντίδας (Δήμαρχος Δαμιανός Ιορδανίδης) διοργανώνουν μουσικοχορευτική πολιτιστική εκδήλωση με τίτλο «Ο πολιτισμός μας ενώνει», την Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011, στις 20.00, στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής (κεντρική πλατεία).
Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Οργανωτική Επιτροπή του Φεστιβάλ «Ασημί Δελφίνι», με την υποστήριξη του Γενικού Προξενείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη Θεσσαλονίκη, του Οργανισμού Πολιτισμού και Αθλητισμού του Δήμου Νέας Προποντίδας, του ταξιδιωτικού γραφείου (...) και του Κέντρου Ελληνορωσικής Φιλίας Χαλκιδικής.

Στην εκδήλωση θα λάβουν μέρος οκτώ χορευτικά συγκροτήματα από την Ρωσία και τη Μολδαβία, καθώς και ο Σύλλογος Ποντίων «Αλ. Υψηλάντης» των Ν. Μουδανιών, που θα παρουσιάσουν εθνικούς και σύγχρονους χορούς.

ΟΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ "ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΕΞΟΔΟΥ" ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΟΙΚΟΥ

.

Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ, ΤΟ ΠΟΥΡΩ!..

.
Μαρινέλλα: «Δεν είμαι ντίβα»
Μαρινέλλα, είσαι πουρώ!.. Και όταν θα το πάρεις είδηση, που δεν το έχεις πάρει, θα έχεις ξευτελιστεί τελείως...

"ΤΖΑΖ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΑΝΗ" - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

.


20 χρόνια "ΤΖΑΖ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ"
(Ο οποίος σημειωτέον, είναι αρχαιολογικός χώρος)

Με γιορτινή διάθεση ανεβάζει φέτος αυλαία το "Σάνη Φέστιβαλ", αφού κλείνει 20 χρόνια "Τζαζ στον Λόφο", της επιτυχημένης παρουσίας στα πολιτιστικά μας δρώμενα. Πάντα πρωτοπόρο, πάντα ανοιχτό σε ιδέες και προτάσεις που διευρύνουν τα όριά του και προσφέρουν θέαμα υψηλής αισθητικής και ποιότητας. Με την τόλμη να το χαρακτηρίζει σε όλη τη διάρκεια των χρόνων, δε δίστασε ποτέ να πάρει σημαντικά ρίσκα, συστήνοντάς μας καλλιτέχνες και σχήματα που λίγοι γνώριζαν, όμως στην πορεία έμαθαν πολλοί, απολαμβάνοντας αυτό το μοναδικό συναίσθημα ικανοποίησης που προκαλεί πάντα μια εύστοχη κίνηση, αλλά και να προσκαλεί θρύλους της διεθνούς σκηνής, οι οποίοι αποδεχόμενοι την πρόσκληση το καταξίωσαν ακόμη περαιτέρω.
Με πάθος και συνέπεια, και σε πείσμα των μουντών καιρών, το "Σάνη Φέστιβαλ" υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Όλγας Ταμπουρή-Μπάμπαλη εδώ και 15 συναπτά έτη, συνεχίζει την πορεία του με τον ίδιο δυναμισμό με τον οποίο ξεκίνησε, γνωρίζοντας καλά πως το αντίδοτο στην όποια κρίση είναι η ποιοτική και συνεπής παρουσία, η σκληρή δουλειά και η συνεχής ανανέωση.
Ανανεωμένο σας υποδέχεται και φέτος, με νέες ενότητες να πλουτίζουν το πρόγραμμά του: την "Αβαν Γκαρντ Τεάτρ", στα πλαίσια της οποίας θα ανέβουν δυο εξαιρετικές παραστάσεις που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού, με την "Ελληνική Πρωτοπορία" να πλημμυρίζει με φρέσκο αέρα τη σκηνή, όπου εκτός από την παρουσία σημαντικών Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών όπως κάθε χρονιά, φέτος θα δίνονται και "μάστερκλας" για φιλόμουσους.
Σαν αναλγητικό της ψυχής δρα η τέχνη, ειδικά στους δύσκολους καιρούς, και το "Σάνη Φέστιβαλ" φιλοδοξεί να προσφέρει ανάταση και τέρψη, μια φωτεινή στιγμή σε μια σκοτεινή εποχή.

Πρόγραμμα "Σάνη Φέστιβαλ 2011"
(Τζάζ στο Λόφο)

Ντέιβιντ Μάρεϋ: 15/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Ο Μάρεϋ μυήθηκε στη μουσική από τη μητέρα του, μέλος εκκλησιαστικής μπάντας του Όκλαντ που καθόλου δεν ενέκρινε την τζαζ, ιδίωμα που εκείνος λάτρεψε, καταφέρνοντας να γίνει ένα από τα σημαντικότερα ονόματά της. Θεωρείται μακράν από τους κορυφαίους συνθέτες, είναι ιδρυτικό μέλος του "Γουόρλντ Σάξοφον Κουαρτέτ", συνεργάστηκε με σημαντικούς μουσικούς όπως η Κασσάνδρα Γουίλσον, ενώ στη διάρκεια της μακράς καριέρας του έχει ηχογραφήσει πάνω από 250 άλμπουμ, με περισσότερα από τα μισά με το δικό του όνομα. Ο Μάρεϋ είναι παγκοσμίως γνωστός για την τεχνική αναπνοής που χρησιμοποιεί η οποία του επιτρέπει να διαχειρίζεται την χρονική διάρκεια του ήχου σε εξαιρετικά μεγάλα επίπεδα. Έχει επίσης γράψει μουσική για ταινίες, για το θέατρο αλλά και δύο όπερες, και έχει αναδειχθεί σε σπουδαίο ενορχηστρωτή με εξαιρετικό ταλέντο στο συνδυασμό της τζαζ με τη συμφωνική μουσική και την χορωδία. Φέτος στο Σάνη Φέστιβαλ ο Μάρεϋ μυεί το κοινό στην μουσική του Νατ Κινγκ Κόουλ και συγκεκριμένα σε δύο άλμπουμ τα οποία ηχογραφήθηκαν στα ισπανικά το 1958 και 1962 με ήχους της Κούβας, Μεξικού, Πουέρτο Ρίκο, Ρίο Ντε Τζανέιρο και Μπουένος Άιρες.

Λουδοβίκο Εϊνάουντι: 16/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Ο Λουδοβίκο Εϊνάουντι γεννήθηκε στο Τορίνο. Σπούδασε σύνθεση και πιάνο στο Κονσερβαρότιο του Μιλάνου και κατόπιν στο πλευρό του Λουτσιάνο Μπέριο, ενός από τους σπουδαιότερους συνθέτες της αβαν γκαρντ σκηνής του 20ου αιώνα. Έχει χαρακτηριστεί «μινιμαλιστής», ορισμός που αποδέχεται και ο ίδιος παρότι, όπως λέει, δεν αγαπά τις κατηγοριοποιήσεις. «Ωστόσο, ο μινιμαλισμός είναι ένας όρος που μπορεί να ερμηνευτεί ως κομψότητα και ευρύτητα πνεύματος, ως εκ τούτου προτιμώ να αποκαλούμαι μινιμαλιστής παρά οτιδήποτε άλλο», λέει. Διεθνώς αναγνωρισμένος, έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα κόνσερτ χωλ του κόσμου, όπως το Ρούαγιαλ Άλμπερτ Χωλ και η Αρένα της Βερόνα, και συνεργαστεί με καλλιτέχνες από άλλα μουσικά είδη όπως με τον Πωλ Μακ Κάρτνεϊ. Σπουδαία είναι και η δισκογραφική του παρουσία και εξίσου επιτυχής η παράλληλη καριέρα του στο σινεμά και την τηλεόραση, με πολυβραβευμένες μουσικές όπως «Δόκτωρ Ζιβάγκο», 2002 και «Αυτό είναι Αγγλία», 2006. Ο ήχος του είναι αναγνωρίσιμος, με επιρροές από τη ροκ, την ελεκτρόνικα και άλλα ιδιώματα, γεγονός που του έχει εξασφαλίσει μια χωρίς προηγούμενο λατρεία από ένα μεγάλο και ποικιλόμορφο διεθνές κοινό - ο Εϊνάουντι βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των πιο σημαντικών καλλιτεχνών σε σχετικές ψηφοφορίες στο internet, αποτελώντας σύγχρονο φαινόμενο.
Έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το βραβείο "OMRI" με το οποίο η Ιταλική " Δημοκρατία τον έχρισε Ιππότη της.

Ρενώ Γκαρσία-Φονς: 17/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Η μουσική του είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός κλασικής, τζαζ και έθνικ. Ο Παριζιάνος Ρενώ Γκαρσία-Φονς ανοίγει με τις νότες του καινούργιες πόρτες στον κόσμο της μουσικής, έχοντας στόχο πάντα την αναζήτηση και την ελευθερία έκφρασης, ακόμη κι αν χρειαστεί να παραβιάσει τεχνικούς κανόνες για να δημιουργήσει «κάτι άλλο». Έτσι, σ’ ένα περιβάλλον το οποίο θεωρεί το διπλό μπάσο σαν «συνοδευτικό» μουσικό όργανο, ο Γκαρσία-Φονς του προσθέτει και μια πέμπτη χορδή και το αναδεικνύει κυρίαρχο και εξίσου σπουδαίο. Ως μέλος της "OCOJ" έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της ευρωπαϊκής και αμερικάνικης τζαζ.

ΗΧΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ιντι Ζαχρά: 22/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Θεωρείται η «νέα Μπίλι Χόλυντέι» και όλοι μιλούν για μια φωνή η οποία αναδύεται σαν το πιο ακριβό μετάξι, απαλή, με συναίσθημα, πάθος και δύναμη. Η Μαροκινή στην καταγωγή Ιντι Ζαχρά είναι μια από τις πλέον μελωδικές παρουσίες στη μουσική βιομηχανία, όπου κυριαρχεί από το 2005 οπότε συνέθεσε τα δυο συγκλονιστικά άλμπουμ που την έφεραν στην κορυφή. Η Ζαχρά, με την κιθάρα της τραγουδάει και συνθέτει τζαζ τόνους που φέρνουν σε τσιγγάνικες αναφορές, μαζί με μια δόση μπλουζ. Υμνεί τον έρωτα, την αγάπη και τους ανθρώπους, έχει δόσεις γλυκιάς μελαγχολίας, σέβεται τις τζαζ παραδόσεις, όμως παράλληλα τολμά να επενδύσει σε καινούργιες νότες που την πηγαίνουν ένα βήμα πιο πέρα.

Οι Τεμπς Αντάν: 23/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Το να πει κανείς ότι οι Τεμπς Αντάν είναι ένα εκπληκτικό γκρουπ της παραδοσιακής μουσικής του Κεμπέκ, αποδίδει μέρος μόνο της αλήθειας. Γιατί και τα τρία μέλη του, οι Αντρέ Μπρουνέ (βιολί/φωνή),Πιέρ-Λουκ Ντουμπουά (ακορνεόν), και Έρικ Μπεατρύ (κιθάρα/φωνή), υπήρξαν προβεβλημένα μέλη της περίφημης λαϊκής μπάντας "Λα Μποτίν Σουριάντ", με την οποία περιόδευσαν σε όλο τον κόσμο. Εμπειρία και ενέργεια που διοχέτευσαν στο δικό τους σχήμα, αποδίδοντας με εκρηκτικό ταμπεραμέντο τους ήχους αυτού του ιδιαίτερου Γαλλο-καναδέζικου μουσικού ιδιώματος, και επικοινωνώντας το με μοναδικό τρόπο στο κοινό της νεότερης γενιάς. Ο ήχος τους βασίζεται σε μουσικές φόρμες που συναντώνται μόνο στον Γαλλικό Καναδά, ενώ η αριστοτεχνική μείξη των οργάνων -από βιολί και ακορντεόν μέχρι μπουζούκι- προσδίδει αυτήν τη μοναδική ενέργεια που κάνει το σχήμα τόσο εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ντέλα Νταπ: 24/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Ο κόσμος των Ντέλα Νταπ μοιάζει με ουτοπία. Σ’ αυτόν ζει ένας μουσικός μάγος, ο οποίος συνδυάζει υπέροχα την ηλεκτρονική μουσική με τους ήχους των σύγχρονων club της Βιέννης, το ρομαντισμό με τη συναισθηματική ανεπάρκεια και την πολυπολιτισμικότητα του κόσμου που ζούμε. Το συγκρότημα, θέλοντας να ενώσει αυτούς τους δυο κόσμους, συνθέτει μουσική που απελευθερώνει και εμπνέει. Αποτέλεσμα, νότες που αναδίδουν συναισθήματα μελαγχολίας, πόνου, έρωτα και ομορφιάς, και ήχοι που υπογραμμίζουν μια νέα μουσική πραγματικότητα, αυτή για την οποία είναι γνωστοί οι Ντέλα Νταπ ως εκφραστές του "Νου-Τζίπσι".

Ελληνικά κονσέρτα

O ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗ ΤΖΑΖ
ΚΟΥΙΝΤΕΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΑΝΤΖΗ, ΚΑΜΕΡΑΤΑ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, Υπό τη Διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη: 30/7, Λόφος Σάνης, 21:30

Περισσότερο κατάθεση ψυχής παρά διασκευή, η απόδοση γνωστών και αγαπημένων συνθέσεων του Μάνου Χατζιδάκι μέσα από το ιδίωμα της τζαζ βρίσκεται το επίκεντρο της παράστασης «Μάνος», που ετοίμασαν η Καμεράτα και το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή. Μια δουλειά που «Προέκυψε απλά, σαν φυσική διαδικασία, από την ανάγκη μας να τραγουδήσουμε τη μουσική που χαράχτηκε στις καρδιές μας από μικρά παιδιά, στη δική μας καθομιλουμένη γλώσσα: την τζαζ. Η ουσία και η διάθεση των κομματιών του Μάνου είναι πάντα εκεί, κι εμείς κάθε φορά ευτυχείς να τα ανακαλύπτουμε», αναφέρει ο εξαίρετος μουσικός Δημήτρης Καλαντζής.
Η πρωτότυπη αυτή ιδέα είναι υλοποιημένη με την υψηλή αισθητική ποιότητα που αρμόζει σ’ έναν μεγάλο καλλιτέχνη όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, με επιπλέον θετικό στοιχείο το ευρύτερο άνοιγμα της τζαζ προς το ελληνικό κοινό, που προκύπτει από τη συνεύρεση τζαζ και κλασικών ηχοχρωμάτων αλλά, κυρίως, από τη διαπραγμάτευση ρεπερτορίου ουσιαστικά και συναισθηματικά συνδεδεμένου με τους Έλληνες ακροατές. Ταυτόχρονα, το παγκόσμια αποδεκτό ιδίωμα της τζαζ αποτελεί εξαιρετικό δίαυλο μέσω του οποίου διεθνοποιείται η μουσική μεγάλων Ελλήνων συνθετών.

Δημήτρης Καλαντζής, Πιάνο, ενορχηστρώσεις
Τάκης Πατερέλης, Σαξόφωνο
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Τρομπέτα, Φλικόρνο
Αλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης, Τύμπανα
Γιώργος Γεωργιάδης, Μπάσο
Μίλτος Λογιάδης, Διεύθυνση ορχήστρας
Γιάννης Αντωνόπουλος, Ενορχήστρωση εγχόρδων


ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΚΑΡΕΛΗΣ- ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ, «Μουσικές Διασταυρώσεις»: 6/8, Λόφος Σάνης, 21:30

Ο Γιάννης Βακαρέλης και ο Μανώλης Μητσιάς συναντώνται φέτος στη σκηνή σε μια εξαιρετική παράσταση που αποδεικνύει ότι τα μουσικά σύνορα καταργούνται όταν υπάρχει έμπνευση, αισθητική ποιότητα και πάθος. Σ’ αυτή την υπερβατική συνεύρεση της μελωδίας με την ποίηση, οι δυο καταξιωμένοι καλλιτέχνες ισορροπούν επιδέξια σ’ ένα τόλμημα που φτάνει από τον Μπαχ και τον Σοπέν στο ελληνικό έντεχνο τραγούδι, με ενδιάμεσους σταθμούς σε σύγχρονους μύθους, όπως ο Ζακ Μπρελ και ο Αλέν Λεφέβρ.
Ο πιανίστας Γιάννης Βακαρέλης ξεκίνησε την καριέρα του κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «Βασίλισσα Σοφία» στη Μαδρίτη, το 1979. Έχει εμφανιστεί ως σολίστας στα μεγαλύτερα θέατρα και φεστιβάλ του κόσμου, έχει συνεργαστεί με τις σημαντικότερες ορχήστρες (Βιέννης, Σάλτσμπουργκ, Γαλλίας, Δρέσδης, Βερολίνου, Φιλαρμόνια...
Σημαντική είναι και η δισκογραφική του παρουσία με εταιρείες. Είναι ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ναυπλίου, ενώ για την προσφορά του έχει τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με το παράσημο του Χρυσού Φοίνικα.
Ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές μας, ο Μανώλης Μητσιάς υπήρξε πρωτεργάτης των καλλιτεχνικών ρευμάτων στις δεκαετίες του ‘60 και ’70. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους συνθέτες μας (Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Τσιτσάνη, Μικρούτσικο, Πάνου, Κηλαηδόνη, Κραουνάκη, Ανδριόπουλο, Τόκα, Λεοντή) ερμηνεύοντας εκπληκτικά την ποίηση των Γκάτσου, Ελύτη, Ρίτσου, Αναγνωστάκη, Σεφέρη, Ελευθερίου, Καρούζου... Έχει ηχογραφήσει 60 προσωπικούς δίσκους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ: 13/8, Λόφος Σάνης, 21:30

Με τη σύμπραξη τεσσάρων μόνο μουσικών, η Ελευθερία Αρβανιτάκη θα παρουσιάσει φέτος μια μοναδική παράσταση, απ’ αυτές που μόνο εκείνη ξέρει να στήνει, αιθέρια και γήινη μαζί, άπιαστη και προσιτή, ταξιδιώτισσα και συνοδοιπόρος. Τα γνώριμα τραγούδια της, ήχοι που καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα, από το τσιφτετέλι μέχρι τη λάτιν και την τζαζ, ερμηνευμένα πάντα μοναδικά, θα μας παρασύρουν στον πιο όμορφο κόσμο, αυτόν της μουσικής. Γύρω της ο Αλέξανδρος Κτιστάκης στα τύμπανα, ο Γιάννης Κυριμκυρίδης στο πιάνο και τα πλήκτρα, ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στην ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο, και ο Θωμάς Κωνσταντίνου στο λαούτο, το ούτι, τον τζουρά και το μαντολίνο, κι εκείνη στο κέντρο του κύκλου με την υπέροχη φωνή της να μας μαγεύει.

Αβαν Γκαρντ Τεατρ

ΚΑΤΑΛΟΓΙΑ: 4 - 5/8, Θέατρο Κήπου, 21:30

Η παράσταση βασίζεται σε τρία κλασικά δημοτικά τραγούδια, που έχουν δραματοποιηθεί με βάση τους κώδικες της αρχαίας τραγωδίας και μεταξύ τους τα συνδέει η έννοια της θυσίας. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο θέαμα που συνδυάζει το θέατρο με το κουκλοθέατρο και το θέατρο σκιών, ενώ σημαντικό στοιχείο είναι η χρήση της μάσκας που επιτρέπει την αναπαράσταση εξωπραγματικών εικόνων και χωροχρονικών αλλαγών. Ανάμεσα στις βασικές ιστορίες υπάρχουν κωμικά μέρη σε ιντερμεδιακή μορφή, ενώ ακούγονται μοιρολόγια, πολυφωνικά τραγούδια και ρυθμικοί αυτοσχεδιασμοί συνυφασμένοι με την πλοκή των ιστοριών. Τα τρία ποιήματα είναι «Της Μάνας Φόνισσας», η ιστορία μιας μάνας που σκοτώνει το παιδί της επειδή την έπιασε με τον εραστή της, «Του Γεφυριού της Άρτας» που μιλάει για τη θυσία της όμορφης γυναίκας του πρωτομάστορα για να σταθεί το γεφύρι, και «Της Κακιάς Πεθεράς» που από φθόνο σκοτώνει τη νύφη της.

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Οικονομίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίσα Κωτσάκη
Ηθοποιοί: Δήμητρα Μητροπούλου, Έφη Μπάρλα, Θοδωρής Οικονομίδης, Ιωάννα Μιχαλά, Ιωάννα Πιατά, Μελίσα Κωτσάκη, Φεβρωνία Ρεϊζίδου, Χάρης Χιώτης, Χριστίνα Στουραΐτη
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Κύκλος
Κατασκευή κούκλας: Ομάδα Κουκλοθεάτρου «Καραμπόλα» (Φεβρωνία Ρεϊζίδου και Χριστίνα Στουραΐτη)
Μουσική: Θοδωρής Οικονομίδης
Μαντολίνο Θ. Οικονομίδης
Κιθάρα: Μελίσα Κωτσάκη

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΣΠΙΤΙ: 11 - 12/08, Θέατρο Κήπου, 21:30

Τα κρυμμένα κάτω από το χαλί μυστικά μιας οικογένειας, το θέμα-ταμπού της σεξουαλικής κακοποίησης δυο παιδιών που έγιναν άνδρες κουβαλώντας αυτό το βάρος σε όλη τους της ζωή, αναλύει μέσα από ζωηρούς διαλόγους και καθηλωτική δράση ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Neil LaBute. Βαθύ και ανατρεπτικό, το «Σκοτεινό Σπίτι» είναι η ιστορία δυο αδελφών που συναντώνται στο προαύλιο μιας νευρολογικής κλινικής όπου έχει εισαχθεί με δικαστική εντολή λόγω οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ ο μικρότερος εκ των δύο, ο Ντρου, επιτυχημένος δικηγόρος αλλά εξαρτημένος από τα πάθη του. Ο μεγαλύτερος, ο Τέρυ, θυρωρός στο επάγγελμα, έχει έρθει κατόπιν παράκλησης του Ντρου, προκειμένου να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό του που θα του εξασφαλίσει την έξοδο από την κλινική, ότι στην παιδική του ηλικία έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από φίλο της οικογένειας. Τον ίδιο που είχε κακοποιήσει και τον Τέρυ, γεγονός που άφησε ανεξίτηλο ίχνος πάνω και στα δυο αδέλφια, υπήρξε ωστόσο και ο καταλύτης για την μεταξύ τους σχέση. Οι σκελετοί βγαίνουν από το ντουλάπι και το ανελέητο σφυροκόπημα του ενός προς τον άλλο ξεκινά, ανασύροντας απωθημένα και ξυπνώντας ανομολόγητα συναισθήματα. Πόνος, προδοσία, εκδίκηση σκιαγραφούν με ανατριχιαστικό τρόπο δυο ζωές που σημαδεύτηκαν μια για πάντα, όχι μόνο από το τρομερό γεγονός που συνέβη στην παιδική τους ηλικία, αλλά κυρίως από τον τρόπο που το χειρίστηκαν ως ενήλικες.

Σκηνοθεσία: Χρίστος Λύγκας
Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Νάκου
Ηθοποιοί: Θοδωρής Οικονομίδης, Γιώργος Χριστοδούλου, Μαρία Προϊστάκη
Εικαστικά: Γιάννης Μετζικώφ
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Video art: Βάνα Κωσταγιόλα
Μουσική: Γιώργος Κουμεντάκης
Ηχητικό τοπίο: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Χατζηιορδάνη
Γραφικά: Γιώργος Κτενίδης

Εξαιρετικά ελληνικά Μουσικά Ταλέντα

Μοτέλ Σελενίκ (αλβανικός τίτλος): 19/8, Θέατρο Κήπου, 21:30

H συγκυριακή συνεύρεση μιας ομάδας νέων μουσικών της Θεσσαλονίκης αποτέλεσε το αίτιο δημιουργίας της πρωτότυπης αυτής 16μελούς μπάντας, όλα τα μέλη της οποίας έχουν σημείο αναφοράς τους ήχους της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Οι συνθέσεις τους χαρακτηρίζονται από μια μίξη των μουσικών παραδόσεων των Βαλκανίων και της Μεσογείου, σε συνδυασμό με σύγχρονες επιρροές. Η διαφορετικότητα και το πλήθος των οργάνων συνδυάζονται με τις προσεγμένες ενορχηστρώσεις και οδηγούν σ’ ένα πληθωρικό αλλά ταυτόχρονα διαυγή ήχο, πετυχαίνοντας έναν ιδιαίτερο μουσικό συνδυασμό (φλαμένκο, μπάλκαν, σουίνγκ, ρεμπέτικο, λάτιν). Το σχήμα παραμένει πάντα ανοιχτό σε καινούργια ακούσματα και ιδέες, κερδίζοντας μέσα από μια σειρά εμφανίσεων σε μουσικές σκηνές και φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας ιδιαίτερα καλές κριτικές, αφού κάθε φορά «Δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες για το επόμενο βήμα τους» σύμφωνα με το περιοδικό "Παράλαξη".

Σταμάτης Πασόπουλος, Ακορντεόν
Στράτος Πασόπουλος, Καβάλ
Αλέξανδρος Παπαγεωργόπουλος, Κλαρίνο
Νίκος Σαμαράς, Τρομπέτα
Δημήτρης Αβραμίδης, Βιολί
Νίκος Παπαϊωάννου, Τσέλο, Ηλεκτρικό Μπάσο
Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος, Ούτι
Θεόδωρος Μίσκας, Ακουστική και Ηλεκτρική Κιθάρα
Ηλίας Μίσκας, Τύμπανα
Αλέξανδρος Ριζόπουλος, Κρουστά
Κωστής Πουλιανάκης, Κρουστά
Στάθης Παρασκευόπουλος, Κρουστά
Ματίνα Μάστορα, Τραγούδι
Elena Garcia Blay, Τραγούδι
Χρήστος Κεσικιάδης, Τραγούδι
Ναταλία Λαμπαδάκη, Τραγούδι

Γιούορ Χαντ ιν Μάιν: 20/8, Θέτρο Κήπου, 21:30

Ο Μάνος Μυλωνάκης και ο Γιώργος Παπαδόπουλος, δυο φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, αποφάσισαν να εκφράσουν την αγάπη τους για τα ακουστικά όργανα, τη νορμανδική φολκ και τους πλανόδιους μουσικούς μέσα από το ντουέτο Γιούορ Χαντ ιν Μάιν που δημιούργησαν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Με μια συλλογή από αυτοσχέδια όργανα και τεχνικές live-looping παρουσίασαν μια νέο-ρομαντική, έντονα προσωπική μουσική δωματίου, γοητεύοντας ένα διαρκώς διευρυνόμενο κοινό. Το 2007 κυκλοφόρησαν σε 100 χειροποίητα αντίτυπα τις τέσσερις πρώτες ηχογραφήσεις τους σε μορφή cd, με αφετηρία τη σύγχρονη δυτικοευρωπαϊκή φολκ αλλά και τον πειραματισμό, ενώ το ίδιο καλοκαίρι, μετά από ανάθεση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για τo βουβό αριστούργημα του Μίκιο Ναρούς, «Καθημερινά Όνειρα».

Κλασικά Κύματα

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ: 26/8, Θέατρο Κήπου, 21:00

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο της πόλης, απ’ όπου πήρε το δίπλωμα πιάνου με άριστα. Συνέχισε στην Κολωνία, Παρίσ, και στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ. Ενώ μαθήτευσε δίπλα σε εξέχουσες προσωπικότητες της μουσικής (Τσιτσιολίνι, Δόμνα Ευνουχίδου, Μπασκίροφ). Πραγματικός βιρτουόζος, εκτελεί με ποίηση και ταμπεραμέντο, δεχόμενος σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του εντυπωσιακές κριτικές και βραβεύσεις διεθνώς. Έχει δώσει ρεσιτάλ και λάβει μέρος σε συναυλίες μουσικής δωματίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχει συμπράξει ως σολίστ με μεγάλες ελληνικές και ξένες ορχήστρες, έχει ηχογραφήσει για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση στην Ελλάδα και τη Γαλλία –τον περασμένο Οκτώβριο ηχογράφησε το πρώτο του προσωπικό Σιντί με έργα Ξενάκη– και έχει πάρει μέρος σε πολλά προγράμματα μουσικού θεάτρου, όπως η προσαρμογή της νουβέλας του Κλάιστ «Η Μαρκησία του Ο», σε σκηνοθεσία του Λούκας Χέμλεντ, έργο που παρουσιάστηκε επί δύο χρόνια σε γαλλικές εθνικές σκηνές. Είναι μέλος του ελληνικού συνόλου πιάνων "Πιανδεμόνιουμ".

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΕΦΟΣ, ΛΥΔΙΑ ΟΣΑΒΚΟΒΑ, ΝΤΙΛΙΑΝΑ ΓΚΕΟΡΓΚΙΕΒΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, 27/8, Θέατρο Κήπου, 21:00

Ο Γιάννης Στέφος σπούδασε βιολοντσέλο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε στην Ανώτατη Σχολή της Μουσικής και Θεάτρου του Ανόβερου, ενώ παράλληλα ειδικεύτηκε στη διδασκαλία του βιολοντσέλου. Έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «Φίλιππος Νάκας» και την υποτροφία της Yamada Music Foundation. Σήμερα διδάσκει στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος και είναι μόνιμο μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.
Η Λυδία Οσάβκοβα είναι καθηγήτρια στη Μουσική Ακαδημία της Σόφιας και στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος. Σπούδασε στη Νίκαια, το Παρίσι και το Λονδίνο, όπου παρακολούθησε μάστερκλας του φημισμένου Τζαίημς Γκάλγουεϊ. Ως σολίστ, συμμετείχε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Τα Σιντί που έχει ηχογραφήσει περιλαμβάνουν διαφορετικό στυλ μουσικής, κι αυτό λόγω του ευρέως ρεπερτορίου της, από Βιβάλντι, Πότσαρντ, Ραβέλ, Ντεμπυσί, κ.α. Παραδίδει μάστερκλας σε όλον τον κόσμο, ενώ ως σολίστ έχει παίξει με φημισμένους μουσικούς.
Η Ντιλιάνα Γκεοργκίεβα-Παπαδοπούλου αποφοίτησε με άριστα από τη Μουσική Ακαδημία της Φιλιππούπολης και ειδικεύτηκε στη μουσική παιδαγωγική λαμβάνοντας ειδικούς τίτλους καθηγήτριας πιάνου και καθηγήτριας αισθητικής της μουσικής. Έχει λάβει μέρος σε σειρά σπουδαίων συναυλιών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, ως μέλος σε διάφορα σχήματα. Ως τρίο με τον Γιάννη Στέφο (τσέλο) και τη Λυδία Οσάβκοβα (φλάουτο), πήρε μέρος σε πολλές συναυλίες μουσικής δωματίου.

Ντούο Γκολιάρντι: 2/9, Θέτρο Κήπου, 21:00

Το Ντούο Γκολιάρντι ιδρύθηκε το 2003 από τον φλαουτίστα Δημήτρη Κούντουρα (φλάουτο με ράμφος) και τον ακορντεονίστα Κωνσταντίνο Ράπτη (ακορντεόν κοντσέρτου - μπαγιάν). Μ’ αυτό τον ιδιαίτερο συνδυασμό που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, το ντουέτο προσεγγίζει ένα μεγάλο εύρος ρεπερτορίου, από τον όψιμο Μεσαίωνα μέχρι τη σύγχρονη μουσική δημιουργία και από ιστορικές ταραντέλες μέχρι τη μουσική για εκκλησιαστικό όργανο του Μπαχ. Στόχος τους είναι από τη μια να εκφράσουν μουσική παλαιότερων εποχών μέσα από μια διαφορετική ηχητική προοπτική πιστή στο μουσικό κείμενο και ύφος, και από την άλλη να προβάλουν καινούργια έργα γραμμένα γι’ αυτό το συνδυασμό. Συνεργάζονται με σημαντικούς συνθέτες της νεότερης γενιάς και έχουν παρουσιάσει έργα σε πρώτη εκτέλεση. Έχουν εμφανιστεί σε συναυλίες και φεστιβάλ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Κωνσταντίνος Ράπτης γεννήθηκε στα Ιωάννινα, σπούδασε στο Δημοτικό Ωδείο της πόλης και ακολούθως στο Νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στην Ανωτάτη Σχολή Μουσικής και Θεάτρου του Ανοβέρου, ως υπότροφος του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης». Παράλληλα ακολούθησε ανώτερα θεωρητικά, πιάνο και μουσικολογία στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε μέρος σε σεμινάρια. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και με σύνολα μουσικής δωματίου, συχνά παρουσιάζοντας έργα σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση. Παράλληλα συμμετείχε σε διαγωνισμούς ακορντεόν, λαμβάνοντας τιμητικές διακρίσεις. Έχει ηχογραφήσει για την ECM (Ελένη Καραϊνδρου «Το λιβάδι που δακρύζει») και για την ARKYS (Γιώργος Κυριακάκης «Ουλαλούμ», Duo Goliardi «Polifonia in Due»). Είναι μέλος των συνόλων Τangosinpalabras, Trio Gorrion και Ensemble Megaphon (ελεύθερος αυτοσχεδιασμός). Από το 2005 διδάσκει ακορντεόν στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Ο Δημήτρης Κούντουρας σπούδασε στη Θεσσαλονίκη φλάουτο με ράμφος με τον (...) και φλάουτο με τον Ίλιε Μακοβέι και στη συνέχεια φλάουτο με ράμφος, μπαρόκ φλάουτο και ερμηνεία παλαιάς μουσικής στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής της Ουτρέχτης, στο Ωδείο της πόλης της Βιέννης και στο Ινστιτούτο Παλαιάς Μουσικής της Ακαδημίας του Μιλάνου. Παράλληλα σπούδασε μουσική του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής του Τρόσινγκεν και παρακολούθησε σεμινάρια στη Γαλλία και την Ιταλία. Είναι ιδρυτικό μέλος του συνόλου παλαιάς μουσικής Ex Silentio. Έχει συνεργαστεί με σημαντικές ελληνικές και ξένες ορχήστρες και εμφανιστεί ως σολίστ σε Ευρώπη και Ιαπωνία. Δίδαξε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Α.Π.Θ. και σε σεμινάρια στις Ακαδημίες Μουσικής του Λουγκάνο και του Κλάγκενφουρτ, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, στις Ημέρες Παλαιάς Μουσικής του Φίχτελμπεργκ και στο (...) της Ελβετίας, ενώ από το 2007 διδάσκει στο Δυρράχιο και στο «Μουσικό Χωριό» του Πηλίου. Ερευνά ζητήματα και σχέσεις μουσικής και Ουμανισμού κατά τον 16ο και 17ο αιώνα στα πλαίσια της διδακτορικής του διατριβής. Ζει στη Βιέννη και εμφανίζεται με το μπαρόκ σύνολο "Λαβύρινθος".

[Σ.Σ.: Είδαμε και πάθαμε να καθαρίσουμε από τις δίγλωσσες αγγλικούρες το Δελτίο Τύπου του Σάνη που μας έστειλαν να σας παρουσιάσουμε το Πρόγραμμα, για μια στιγμή είπαμε να πετάξουμε αυτές τις αηδίες στα σκουπίδια. Πρυτάνευσε το συμφέρον του Αναγνώστη όμως, και έτσι, μπορείτε να διαβάσετε το πρόγραμμα του “Τζαζ Σάνη Φέστιβαλ”, το οποίο αν το βάζαμε όπως ήταν, πιθανώς και να μην καταλαβαίνατε γρι, αχταρμά στα αρλουμποφράγκικα και αρβανιτοβλάχικα, συνταγμένο που ήταν!.. ]

[]

Η... “ΛΟΥΞ” ΤΑΙΝΙΑ (“Η ΞΕΝΗ”), ΣΤΟ “ΟΛΥΜΠΙΟΝ”

.

"Καλή νύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!..". Μάνος Χατζηδάκης, "Ρεφλέξιονς".

Την βραβευμένη ταινία με το βραβείο “Λουξ” της “ΕΕ”, τουρκο-γερμανικής παραγωγής (η Τουρκία θεωρείται και παραδοσιακή σύμμαχος της Γερμανίας, σ' αυτό οφείλεται η ουδετερότητά της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι η μόνη “μισο-ευρωπαϊκή” χώρα που δεν ενεπλάκη) παρακολούθησε άφωνο και καθηλωμένο, κυριολεκτικά στη θέση του, το σχετικά καλό κινηματογραφόφιλο κοινό που την είδε χθες Παρασκευή, και προβληματίστηκε σοβαρά, κατά πόσον αυτή η καθαρά “μεσαιωνική χώρα”, η απολίτιστη και η αγρίως βάρβαρη στην ουσία, μπορεί να προσβλέπει στην “ΕΕ”, την είσοδό της, τον ανύπαρκτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.
Η ταινία της οποίας τα γυρίσματα έγιναν στην Τουρκία και το Βερολίνο -και η οποία σίγουρα δεν χρηματοδοτήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας, της Τουρκίας δηλαδή, όπως για παράδειγμα οι ταινίες που αγοράζουν τα αθλιοκάναλα τα ελληνικά ΑΝΤ1 και Αλτερ, κατέδειξε φανερά και καθαρά το χάσμα που υπάρχει μεταξύ του γερμανικού λαού και του τουρκικού, αλλά και μεταξύ του τουρκικού, και όλων των άλλων κρατών-μελών, χωρών της “ΕΕ” των 27.
Σε κανένα, μα σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν συμβαίνουν αυτά που συνέβησαν στους Τούρκους μεταξύ τους μέσα στην οικογένεια, στην ταινία, ο πατέρας να διώχνει την κόρη από το σπίτι, παιδί ενός κατώτερου θεού, η αδελφή να αγαπάει την αδελφή της μέχρις εκείνο το σημείο που δεν επηρεάζονται τα δικά της... κέρδη ή συμφέροντα, η μάνα να δέχεται κισμέτ τη μοίρα της και το ρόλο της, ένα μέλος της οικογενείας να δέρνεται ανηλεώς και να βασανίζεται από όλα τα άλλα μέλη -ακόμα κι απ' τον αγαπημένο μικραδερφό- να κυνηγιέται μέχρι θανάτου, για το κακούργημα ότι θέλει να ζήσει ελεύθερο, ενώ στο “χαπι εντ” της ταινίας, ο αγροίκος καθόλα και σε πρωτόγονη μορφή, άξεστος τριαντάχρονος θείος, να μπήγει το μαχαίρι στην κοιλιά του πεντάχρονου ανεψιού του, καθώς τον κρατάει στην αγκαλιά η μάνα του (αδελφή του), για την οποία και προορίζονταν η αδελφική δολοφονική μαχαιριά! Και πάλι το αμάρτημα, μια κόρη Γερμανίδα υπήκοος, ατίμασε την οικογένειά της, γιατί θέλει να ζήσει τη δική της ελεύθερη ζωή, έξω από το τουρκοκρατούμενο Βερολίνο! Να πάει σχολείο, να μάθει γράμματα, να σπουδάσει, να πάει, κορίτσι μεταναστευτικής τουρκικής και άκρως μουσουλμανικής οικογένειας όντας, στο πανεπιστήμιο!
Η ταινία, μας γυρίζει πίσω και στα ελληνικά εγκλήματα τιμής του 18ου, 19ου, και πρώτου μισού του 20ου αιώνα, όπου βλέπαμε κάτι παρόμοιο κυρίως στην Κρήτη ή την Μάνη, απολύτως όχι σε τέτοιον άγριο και βάρβαρο βαθμό, πολύ πιο ήπιο και πολύ πιο ανθρώπινο, μας δείχνει καθαρά και ξάστερα, τι θα αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια, με όλον αυτόν τον λαθρομεταναστευτικό συρφετό, στην συντριπτική του πλειοψηφία ισλαμικό, που εισέβαλε ελέω “τρομοκρατών” του Πασόκ (κόμμα, πολιτευτές, βουλευτές), ακρίδα και χολέρα στα ιερά, άγια χώματά μας.
Η ταινία η οποία παίχθηκε και στα πλαίσια του “ΦΚΘ” με ελεύθερη είσοδο στο σινεμά Ολύμπιον, κατ' εξαίρεση πέρα από την Αθήνα (πρωτεύουσα), θα παιχθεί σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες των “27”, σύμφωνα με τον κανονισμό του διαγωνισμού, θα μεταφραστεί σε όλες τις επίσημες γλώσσες -θα μεταγλωττιστεί δηλαδή- και θα την δει (πρέπει), η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι και θα αλλάξουν οποιαδήποτε αυταπάτη τρέφουν για τους “Ευρωπαίους” Τούρκους, τους οποίους κάποιοι γελοίοι και καραγκιόζηδες, δήθεν ηγέτες, σαλτιμπάγκοι αρχηγοί ευρωπαϊκών κρατών, θέλουν να μας τους επιβάλλουν στο εγγύς μέλλον, ντε και καλά “συμπατριώτες” μας.
Ο μυστικιστής-σκοταδιστής, δούλος στις δοξασίες και τα κόμπλεξ του Ασιάτης, ένα με τον Ευρωπαίο δημοκράτη, και ελεύθερο Πολίτη!
Η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να εξευρωπαϊστεί, όσο παραμένει ισλαμική χώρα -θα τα ρίχνει όλα στο θεό, τον Αλλάχ, όπως και στην ταινία “Η Ξένη”- είναι βαθιά, όχι θρησκευόμενη, αλλά θρησκόληπτη και αφιονικά θρησκοαρπαγμένη χώρα -μην ξεχνούμε και την “οσία” κυρία Ερντογάν με την μαντήλα της, τα χαϊμαλιά της, την “κουμπάρα” εκείνου του κόπρου- οι τυραννικά και σαδιστικά “πατριαρχικές” συμπεριφορές μέσα στις οικογένειες, θέλουν πολλούς αιώνες ακόμα για να κάνουν ένα μικρό βηματάκι προς τα εμπρός, και γενικά, σ' αυτήν την, άκρως μεσαιωνική φεουδαρχική χώρα, η δημοκρατία και οι ατομικές ελευθερίες δεν πρόκειται να εφαρμοστούν, ΠΟΤΕ! Με καμία κυβέρνηση, και με κανένα Σύνταγμα, όσο εξελιγμένο, με... ευρωπαϊκό προσανατολισμό κι αν είναι! Όπερ εστί, η Τουρκία δεν έχει καμιά θέση στην “ΕΕ”, ούτε τώρα, αλλά ούτε και στα επόμενα 500 χρόνια!
"Καλή νύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!..". Μάνος Χατζηδάκης, "Ρεφλέξιονς".
Ο τουρκικός κινηματογράφος, αυτός ο ανεξάρτητος, και όχι των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που πάνε κι αγοράζουν τα αθηναϊκά αθλιοκάναλα τα δικά μας, τις τουρκικές σειρές, τροφή για αγρίους και υπανάπτυκτους, στυλ και τύπου σαπουνόπερας Χόλιγουντ, κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά, προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πάρα πολύ αξιόλογα τουρκικά έργα, όπως αυτό το τελευταίο “Η Ξένη” -και στην περίοδο των δύο μεγάλων ετησίων “ΦΚΘ”- με την προϋπόθεση πάντα, ουδείς των καλλιτεχνών που συμμετέχουν σ' αυτές τις παραγωγές ή πρωταγωνιστούν, ζει και εργάζεται μόνιμα, μέσα στην σημερινή Τουρκία.
Μην ξεχνάμε και τις μεγάλες διώξεις που γνώρισαν οι Τούρκοι λόγιοι και καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια από την στρατοκρατούμενη τη μια, και την άλλη ισλαμοκρατούμενη Τουρκία, με το φτηνό και τετριμμένο πρόσχημα ότι αυτοί ήταν αριστεροί, ενώ άλλοι ήταν οι λόγοι, και, αν θα γίνει κάποτε, εκεί, η πολιτιστική και κοινωνική λεγόμενη “επανάσταση”, αυτή θα γίνει, μόνο και μόνο γιατί, αυτός ο κινηματογράφος, ο ανεξάρτητος, θα έχει βάλλει σοβαρά το χεράκι του.
Από τα γυρίσματα εντύπωση και αποτροπή προξένησαν στους θεατές οι σκηνές που γυρίστηκαν σ' εκείνο το πανάθλιο τουρκικό χωριό, όταν ο “πάτερ-Φαμίλιας” επισκέπτεται πετυχημένος ευκατάστατος μετανάστης της Γερμανίας τον γέρο πατέρα του, στο “πατρικό” της γενέτειράς του. Ένα “αχούρι” για ζώα σπίτι, ένα λεωφορείο μεταπολεμικής περιόδου δύο μέτρων στο οποίο επέβαιναν παστές σαρδέλες ένα τσούρμο ταλαίπωρων ανθρώπων, και ένας δρόμος προς το χωριό, που η Ελλάδα σήμερα, δεν έχει ούτε για να πηγαίνουν... οι τσοπάνηδες στις στάνες τους, τα γιδοπρόβατά τους!
Μην χάσετε αυτό το έργο, όπου και να το δείτε να παίζεται, παρατήστε τα όλα, μπείτε αμέσως μέσα στην αίθουσα προβολής, πιθανώς να σας τρομάξει, πιθανώς να σας σοκάρει, και πιθανώς να σας αηδιάσει, σίγουρα όμως, δεν θα σας κουράσει και δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ το τέλος του που είναι για γερά στομάχια, θα σβήσει και στον τελευταίο αισιόδοξο από σας, την τελευταία σπίθα αισιοδοξίας που τρέφει μέσα του, ότι κάποια πράγματα, στις μισές κοινωνίες των ανθρώπων του πλανήτη μας, μπορεί σύντομα, ή τα επόμενα 500 χρόνια, να αλλάξουν, να γίνουν πιο ανθρώπινα!
Οι σκηνές είναι συναισθηματικά φορτισμένες φοβερά, ακόμα και για γερμανική παραγωγή, θα φύγετε από την αίθουσα ξετσιμπλιασμένοι στην ιδέα, ότι αυτή η χώρα που λέγεται Τουρκία, μπορεί στο απώτερο μέλλον, έστω, κάποτε, να εκπολιτιστεί, ή... εξευρωπαϊστεί!
Στο καλλιτεχνικό μέρος η ταινία έχει πάρα πολύ καλές ερμηνείες, πάρα πολύ καλά εξωτερικά γυρίσματα, άριστη σκηνοθεσία, η πρωταγωνίστρια σε κάποιες σκηνές είναι τέλεια, άψογη, το κλίμα της οικογενείας στην υπόθεση του έργου καθαρά “τούρκικο”, ακόμα και οι φάτσες των ηθοποιών, όπως τις επέλεξε το “καστ”, ασιατικά πεταγμένα προς τα έξω ζυγωματικά, λίγο σχιστά μάτια, μογγολικό σχήμα προσώπου, δεν επιδέχονται καμιά αμφιβολία, πως είναι καθαρά τουρκικές!
Δεν είδαμε τις άλλες ταινίες του διαγωνισμού “Λουξ” της “ΕΕ” για να έχουμε άποψη, αλλά πιστεύουμε πως η ταινία “Η Ξένη” της εξαιρετικά ταλαντούχας Φέο Αλαντάγκ, δεν κέρδισε το πρώτο βραβείο χωρίς προσόντα, και κανείς μέσα στην κριτική επιτροπή του διαγωνισμού, δεν της χαρίστηκε, απολύτως, τίποτα!

[Υ.Γ.: Στις φωτογραφίες βλέπετε, άνω την πρωταγωνίστρια της ταινίας στην αφίσα, και κάτω ένα σχιστομάτη γκρίζο λύκο, πως χαμογελάει και χαίρεται, για τον πολιτισμό και την ιστορία της χώρας του].
<Χ>

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΠΟΤΕ Η ΕΛΛΑΔΑ!..

Η χώρα... χρεοκοπεί συνεχώς! Πέρα από τα μυαλά -αυτά τα χρεοκοπημένα που συναντούμε μάστιγα καθημερινώς στην πολιτική- αρχίζουμε να χρεοκοπούμε (λιγοστεύουμε) και σε πρόσωπα, κυρίως στον καλλιτεχνικό τομέα. Η απουσία του Θανάση Βέγγου, αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, και δεν θα ήταν υπερβολή αυτή τη στιγμή, να χαρακτηριστεί και ως Εθνική απώλεια. Γιατί τέτοια είναι.
Ο Ζαμπέτας ήθελε να τον δει μονάχα, για να σπάσει η γρουσουζιά!.. Ο Κατσουρίδης τον παρότρυνε να πάρει τ' όπλο του (1972, Α' βραβείο ανδρικού ρόλου “ΦΚΘ”), και τον ρωτούσε τι έκανε στον Πόλεμο; Και ο Βούλγαρης, σε μια προφητική εμφάνισή του πριν από κάνα-δυο χρόνια, του φώναξε σιωπηρά “Θανάση... Ψυχή Βαθιά” (η εμφάνισή του ήταν και “το τελευταίο αντίο”).
Όλοι τον ήθελαν για πρωταγωνιστή, συμπρωταγωνιστή, κι αυτός φιλότιμα και υπομονετικά, πειθαρχικά, “έτρεχε” σε όλους. Μέχρι που το τρέξιμό του αυτό, έγινε το σήμα κατατεθέν στο στόμα και του πιο τελευταίου Έλληνα πολίτη, ο οποίος προσπαθούσε χωρίς ανάσα να βγάλει τον άρτον τον επιούσιον, αυτού και της οικογενείας του, αλλά δεν τα κατάφερνε.

Ο Θανάσης Βέγγος για πάνω από μισό αιώνα, ήταν το καμάρι όλων μας στη μεγάλη οθόνη (και στη μικρή), αλλά και ο άνθρωπος-ηθοποιός, ο οποίος μας χάριζε γέλιο, ακόμα και στην πιο δραματική σκηνή των έργων του, στην πιο δραματική γκριμάτσα! Κι' αυτό γιατί, τον είχαμε συνδέσει με την κωμωδία, το γέλιο, το αστείο, την γκάφα. Σε πείσμα όλων όμως, ο Θανάσης δεν ήταν τέτοιος. Δεν ήταν μόνο για κωμικούς, και σαχλούς κάποιες φορές, ρόλους.

Ο Θανάσης Βέγγος πάνω απ' όλα, ήταν ηθοποιός. Αυτό που λέμε γεννημένος ηθοποιός. Αν και η ανακάλυψή του έγινε τυχαία, όπως περίπου με τους περισσότερους μεγάλους καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο -οι τέχνες δεν διδάσκονται, είναι έμφυτες στα γονίδιά μας- το ρεπερτόριό του δεν ήταν αντάξιό του, και σ' αυτό φταίνε οι άλλοι δημιουργοί, οι σκηνοθέτες, οι οποίοι πάντοτε τον ήθελαν για την εύκολη λύση, και δεν του εμπιστεύθηκαν όσο έπρεπε, άλλους κλασικούς, ή δραματικούς, διάφορους ρόλους.

Μόνον το "Πάρε το όπλο σου", "Τι έκανες στον Πόλεμο;" (και τα δυο Σκηνοθεσία-σενάριο Κατσουρίδη), και κάποια μετρημένα άλλα κινηματογραφικά έργα, ξέφυγαν πεισματικά από τα στάνταρ που τον υποχρέωναν οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες να παίξει. Και σ' αυτά ο Βέγγος, όσοι τον θυμόμαστε στις πρεμιέρες (1971-72), κατέπληξε τους πάντες, άλλαζε εκ βάθρων τα κλισαρισμένα σκηνικά που τον ξέραμε, έβαζε νέες υπογραφές, και έκανε πάρα πολλούς από εμάς να αναρωτηθούμε φωναχτά: “Καλά, ρε παιδιά, ... Αυτός ο Βέγγος, που ήταν τόσα χρόνια;”.

Αλλά και πάλι ο Βέγγος, ο μεγαλύτερος δραματικός ηθοποιός που έβγαλε η χώρα μας πλάι στους, επίσης πάρα πολύ μεγάλους Βεάκη, Μακρή, Νέζερ, Παξινού, δεν κατάφερε να κάνει τη μετάλλαξη, συνέχισε στην ψυχοφθόρα εκείνη παραγωγή των γνωστών ταινιών που τον χαρακτήριζαν -κάποιες ήταν και πάρα πολύ χαμηλού επιπέδου για το μπόι του- δεν έπαιξε ποτέ, αν δεν μας απατά η μνήμα μας, κλασικό δράμα ή κλασικό θέατρο, αυτός ο κατ' εξοχήν δραματικός ηθοποιός, και στέρησε στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου να τον κατατάξει, ως τον μέγιστο δραματικό ηθοποιό μας, εάν τον βλέπαμε σε πολλούς τέτοιους ρόλους, και όχι σε έναν-δύο, που περιστασιακά τον είδαμε μονάχα.

Ένα άλλο κακότυχο που είχε ο Βέγγος στην εποχή του, ήταν ότι γεννήθηκε σε λάθος χώρα. Για τα κινηματογραφικά πλαίσια πάντα. Εάν ευτύχιζε να ζήσει ή να γεννηθεί στο Χόλιγουντ, στην κινηματγραφική Γαλλία του 1950-1960, ή στην “τσινετσιτά” της Ιταλίας της ίδιας εποχής, τον άστρο του να έλουζε σήμερα όλη την υφήλιο με φως, και το όνομά του θα ήταν καταγεγραμμένο στα κατάστιχα των ιερών τεράτων της 7ης τέχνης, όλου του υπαρκτού και νοητού μας κόσμου.

Θα πούμε ευθαρσώς ότι “τον έχασε το παγκόσμιο κινηματογραφικό θεατρικό στερέωμα, και τον κέρδισε ζηλότυπα η Ελλάδα”.

Σ' αυτό όμως, για να μην αδικήσουμε και πάρα πολύ τα πράγματα, κάποιο πρωταρχικό ρόλο, πρέπει να έπαιξε και ο ίδιος. Ο οποίος γνήσιος Έλληνας, αρνήθηκε να μετακινηθεί αλλού, παρότι είμαστε σίγουροι, ο Βέγγος είχε τέτοιες προτάσεις. Προτίμησε λοιπόν, και ο ίδιος, με μια απλή λέξη, φτωχικά, αλλά ελληνικά.

Η μετακίνηση πολλών καταξιωμένων καλλιτεχνών μας στην αλλοδαπή, δεν ήταν και σίγουρο ότι αυτό θα απέβαινε προς όφελός τους, ή προς όφελος της τέχνης τους. Να θυμηθούμε και την περίπτωση Μ. Χατζηδάκη, ο οποίος μετά από μια 8χρονή αντιπαραγωγική και αντικαλλιτεχνική παρουσία που είχε στην Αμερική, πήρε των ομματιών του και γύρισε στην Ελλάδα, έκτοτε, δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει για Αμερική, ή για Ηνωμένες Πολιτείες., Χόλιγουντ και άλλα φαιδρά.

Να τι έγραψαν/είπαν, το “ΦΚΘ”, και ο καταξιωμένος, πολλά ταλαντούχος Έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός, για την απώλεια του Θανάση Βέγγου:

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εκφράζει τα βαθιά συλλυπητήριά του για το θάνατο του ηθοποιού Θανάση Βέγγου.

Ηθοποιός αυτοδίδακτος, εμπειρικός, ο Θανάσης Βέγγος, ενσάρκωσε με το ξεχωριστό του πηγαίο ταλέντο, έναν αυθεντικό λαϊκό κινηματογραφικό ήρωα, που συγκίνησε, αγαπήθηκε, ταυτίστηκε με τα βιώματα και τα όνειρα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Θεόδωρος Μαραγκός: Είχα την τύχη, και ήταν μεγάλη τιμή για μένα να συνεργαστώ στα πρώτα μου βήματα, στον λεγόμενο εμπορικό κινηματογράφο, με τον σπουδαίο Ελληνικό ηθοποιό, τον φίλο μου τον Θανάση Βέγγο. Είχαμε πολύ ωραία συνεργασία και χάριν της ευφυίας του, της μεγάλης του γνώσης, αλλά και της μεγάλης του καρδιάς, έμαθα πολλά. Ο Θανάσης Βέγγος, θα παραμείνει ένα ζωντανό κομμάτι του πολιτισμού μας.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΒΟΥΖΑ (1978)
http://www.youtube.com/user/MaragosFilms#p/u/12/lVL6ozExsQE

ΘΑΝΑΣΗ ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ (1979)
http://www.youtube.com/user/MaragosFilms#p/u/3/mfBjFsc5a88

[Υ.Γ. <Χ.Δ.>: Είναι θλιβερό όσο και αξέστως γελοίο, κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος από αυτούς τους καταξιωμένους και ταλαντούχους καλλιτέχνες μας, να τρέχουν τα κομμουνιστικά κόμματα και οι αριστερές παραφυάδες τους αυτοκόλλητα, να σκυλεύουν στη μνήμη τους, και να διεκδικούν ζηλότυπα και αυταρχικά, μονοπώλιο, τα πολιτικά τους δικαιώματα ή φρονήματα. Χωρίς να ξέρουν οι αχρείοι ότι οι Τέχνες και τα Γράμματα, αυτοί που τα υπηρετούν, δεν έχουν κομματικές και πολιτικές ταυτότητες, ετικέτες-ρετσινιές, γιατί απλούστατα, οι Τέχνες και τα Γράμματα, είναι πανανθρώπινα, δημιουργούνται και καλλιεργούνται από τους ΠΑΝΤΕΣ, και απευθύνονται στους ΠΑΝΤΕΣ.

Να φανταστεί κανείς ακόμα, ότι η λέξη κομμουνιστής ή αριστερός, είναι συνηφασμένη και με τον αμόρφωτο, τον αδαή τον αγράμματο, τον αστοιχείωτο ή τον κολλυβογράμματο, όπως κολλυβογράμματοι είναι ΟΛΟΙ τους.

Ή τέτοιοι θα είναι οι κομμουνιστές, ή καλλιτέχνες, Μέση οδός και μέσος χαρακτηρισμός γι' αυτούς, δεν υπάρχει.

Αλλά όπως έχουν πει και πάρα πολλοί συνάδελφοί τους, χλευάζοντας και κοροϊδεύοντας σαφώς, αυτές τις κομμουστοαριστερές θέσεις τους και αηδίες, "στην Ελλάδα οι αριστεροί και κομμουνιστές καλλιτέχνες, είναι ΟΛΟΙ με τσέπες δεξιές".

Αυτά, γιατί, ακόμα ζεστός στο νεκροκρέβατό του είναι ο Θανάσης Βέγγος, και τα κουμμούνια στις διάφορες ιστοσελίδες και εφημερίδες, μας πρήξανε τα ούμπαλα με τους αριστερούς αγώνες και πολέμους, που διεξήγαγε ο Βέγγος, στα μέτωπα, στα πεζοδρόμια, στις αλάνες και τις πλατείες!..].

«ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠ’ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ»

.
Εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση του κοινού και των εκπροσώπων του δημοσιογραφικού αλλά και καλλιτεχνικού κόσμου, στην πρεμιέρα της παράστασης «Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα» των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα στην Θεσσαλονίκη. Οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και οι θεατές τους προσέφεραν από καρδιάς το πιο δυνατό τους χειροκρότημα ! Μετά το τέλος της παράστασης, οι πρωταγωνιστές συνάντησαν στο φουαγιέ του θεάτρου, φίλους και θεατές και φωτογραφήθηκαν μαζί τους.

14 Μαΐου, Βίλκα.

O Μάιος πλησιάζει, και λίγους μήνες πριν από το Reworks Festival (16 & 17 Σεπτεμβρίου 2011), έχουμε τη χαρά να σας «προθερμάνουμε», με το Pre-Reworks Event 2011!

Για 6η συνεχόμενη χρονιά, η καρδιά της μουσικής χτυπά στη Βίλκα! 14 Μαΐου…

Pre-Reworks Event, με ζωντανές εμφανίσεις και dj sets, από τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς και εγχώριας house μουσικής σκηνής!!

Στο φετινό line up, οι θρυλικοί Stereo MCs (EMI, UK), επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη και ταράζουν τα νερά! Δυο χρόνια πέρασαν από τη μεγαλειώδη εμφάνιση τους στο Reworks 2009, και το come back των Stereo MCs στη σκηνή του Pre-Reworks, δεν περιλαμβάνει μόνο τις γνωστές τους επιτυχίες, αλλά και ένα νέο άλμπουμ γεμάτο εκπλήξεις!

Μεγάλη επιστροφή και για ένα άλλο σπουδαίο δίδυμο, τους The Martinez Brothers (Objektivity, USA)! Από τη Νέα Υόρκη στη Βίλκα…από τα κορυφαία clubs and festivals στο Pre-Reworks Event 2011! Mε uplifting house αισθητική σε απόλυτα χορευτικές μίξεις, αλλά και με ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο, τη μοναδική Maya Jane Coles (Dogmatik, Mobilee, UK) στην παρθενική της εμφάνιση στην Ελλάδα, να ξεσηκώνει με την παρουσία της και το δυναμισμό της, αποτελούν σίγουρα τη διπλή πρόκληση!

Ακόμη, στο Pre-Reworks Event, ο Radio Slave (Rekids, UK) με fusion διάθεση και massive ηλεκτρονικό ήχο δονεί το dancefloor, παρέα με το Δανό tech house μαέστρο Martinez, στο soundtrack της άνοιξης, ενώ και ο δικός μας Ison, δίνει ελληνική γεύση στο total clubbing αίσθημα του μεγάλου αυτού γεγονότος!

Περισσότεροι καλλιτέχνες, καθώς και οι τιμές εισιτηρίων, θα ανακοινωθούν σύντομα, καθώς είναι πολλοί αυτοί που περιμένουν το Pre-Reworks Event για ένα warm up…που θα δώσει άλλη νότα στο πολυαναμενόμενο Reworks Festival 2011!

Προπώληση εισιτηρίων στο Metropolis (Τσιμισκή 33)
Τιμές εισιτηρίων: 20€ (περιορισμένος αριθμός) και 25€

ΟΙ "ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ" ΣΤΟ "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ" ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ...

Μεγάλα Θρησκευτικά Έργα: Αντονίν Ντβόρακ, "Ρέκβιεμ"

Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου
(έναρξη: 21.00 – χώρος: Μ1, Κεντρική Αίθουσα)

Η νέα συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης την Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου (στις 21:00) δίνει την ευκαιρία στο μουσικόφιλο κοινό της πόλης να απολαύσει το Requiem του Dvořzák. Την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης διευθύνει ο διάσημος αρχιμουσικός Yoel Levi, ενώ σολίστες είναι οι: Ειρήνη Κυριακίδου (σοπράνο), Μαρίτα Παπαρίζου (μεσόφωνος), Δημήτρης Παξόγλου (τενόρος), Βασίλης Τσανακτσίδης (βαρύτονος). Συμμετέχει η Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης (Μουσική Διδασκαλία της Χορωδίας: Μαίρη Κωνσταντινίδου).

Το διάσημο αυτό θρησκευτικό έργο, που γράφτηκε το 1890, έπειτα από παραγγελία της επιτροπής του Φεστιβάλ του Μπέρμινχαμ (Μ. Βρετανία), παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, στις 9 Οκτωβρίου του 1891. Τόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία που γνώρισε το έργο, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ και τις δύο επόμενες χρονιές, καθώς και σε παραστάσεις σε άλλες πόλεις της Αγγλίας, της Βοημίας και των ΗΠΑ. Η πρώτη παρουσίαση του έργου στη Βιέννη, το Μάρτιο του 1901, έφερε επιτέλους την καταξίωση του συνθέτη και στην πρωτεύουσα της Αυστρίας, όπου παλαιότερα τα έργα του είχαν αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερες επιφυλάξεις και αυστηρές κριτικές.

Οι ωραίες μελωδικές γραμμές, η ευφάνταστη αρμονική πλοκή και η αριστοτεχνική και πλούσια ενορχήστρωση, είναι τα μουσικά εργαλεία με τα οποία ο συνθέτης εκφράζει τα ανθρώπινα συναισθήματα μπροστά στο Θείο Πάθος. Παρά το γεγονός ότι το έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο άλλα έργα του είδους, αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα ωραιότερα έργα της ρομαντικής περιόδου και ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του συνθέτη

Όπως αναφέρει η μουσικός κα Εριφύλη Δαμιανού – Μαρίνη, το έργο αποτελείται συνολικά από 13 τμήματα, μοιρασμένα από το συνθέτη σε δύο μέρη – οκτώ στο πρώτο μέρος και πέντε στο δεύτερο. Ο Ντβόρζακ ήταν ένας πιστός καθολικός που προσέγγισε με απόλυτο σεβασμό τα λειτουργικά κείμενα που χρησιμοποίησε. Η μεγάλη όμως διάρκεια του έργου το καθιστά ακατάλληλο για λειτουργική χρήση, ενώ ο διαχωρισμός του σε δύο μέρη έγινε από το συνθέτη για να διευκολύνει την παρουσίασή του σε αίθουσα συναυλιών. Το έργο χαρακτηρίζεται από εσωτερική ενότητα που επιτυγχάνεται με τη χρήση μιας επαναλαμβανόμενης μελωδικής ιδέας σε μορφή ευδιάκριτου θέματος-μοτίβου, το οποίο εμφανίζεται σε ολόκληρο το έργο σε διάφορες τονικότητες και διαφοροποιημένες δυναμικές και ηχοχρωματικές προσεγγίσεις. Η επανάληψη αυτού του βασικού θέματος-μοτίβου παραπέμπει αναλογικά στην «Idée Fix» που συναντάμε στη μουσική του Μπερλιόζ ή ακόμα και στο «Leit motif» της μουσικής του Βάγκνερ. Το μουσικό αυτό θέμα-μοτίβο σχηματίζεται συμμετρικά γύρω από μία κεντρική νότα, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας ένα ημιτόνιο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός «διάφωνου» διαστήματος 3ης ελαττωμένης στα άκρα της μελωδικής γραμμής. Η συμμετρία και η ταυτόχρονη ύπαρξη της διαφωνίας δίνουν πολλές δυνατότητες στο συνθέτη να επεξεργαστεί το μουσικό αυτό υλικό, επεκτείνοντας ή μεταλλάσοντάς το ανάλογα με την εξέλιξη του έργου.


Την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης διευθύνει ο διάσημος αρχιμουσικός Yoel Levi. Ο Yoel Levi γεννήθηκε στη Ρουμανία αλλά μεγάλωσε στο Ισραήλ. Σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία του Τελ Αβίβ όπου έλαβε Πτυχίο Τεχνών (Μaster of Αrts) με διάκριση και στη Μουσική Ακαδημία της Ιερουσαλήμ με δάσκαλο το Mendi Rodan. Σπούδασε επίσης με το Franco Ferrara στη Σιένα και τη Ρώμη, με τον Kiril Kondrashin στην Ολλανδία, καθώς και στο Guildhall School of Music and Drama του Λονδίνου.

Αφού έλαβε το Α' Βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Διευθυντών Ορχήστρας της Besançon το 1978, ο Levi έγινε βοηθός του Lorin Maazel στην Ορχήστρα του Κλήβελαντ επί έξι έτη, ενώ διετέλεσε Μόνιμος Διευθυντής της από το 1980 έως το 1984. Από το 1988 έως το 2000 διαδέχθηκε το Robert Shaw ως Μουσικός Διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ατλάντα. Η περίοδος αυτή σημαδεύεται από σημαντικές στιγμές όπως η ευρωπαϊκή περιοδεία του 1991, η υποψηφιότητα της Συμφωνικής της Ατλάντα ως «Καλύτερης Ορχήστρας της Χρονιάς 1991-1992» από την Επιτροπή των πρώτων ετήσιων «Διεθνών Βραβείων Κλασικής Μουσικής», καθώς και μια εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της Auferstehungssinfonie (Συμφωνίας της Ανάστασης) του Mahler στο Avery Fisher Hall της Νέας Υόρκης, αλλά και πολλές ηχογραφήσεις που έτυχαν θερμής υποδοχής από το κοινό.

Το 2001, ο Levi, ως Επίτιμος Μουσικός Διευθυντής της Ορχήστρας της Ατλάντα, έγινε Καλλιτεχνικός Σύμβουλος της Ορχήστρας του Φλαμανδικού Ραδιοφωνικού (Vlaams Radio Orkest), η οποία πρόσφατα μετονομάστηκε σε Φιλαρμονική των Βρυξελλών, στο Βέλγιο, ενώ είναι Κύριος Προσκεκλημένος Διευθυντής της Φιλαρμονικής του Ισραήλ. Μεταξύ άλλων, έχει επίσης συνεργαστεί με μείζονες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Σ' αυτό το πλαίσιο διηύθυνε, το 1991, τη Φιλαρμονική της Στοκχόλμης κατά την Τελετή Απονομής των Βραβείων Νόμπελ.

Ο Yoel Levi πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως Διευθυντής Ορχήστρας το 1997, στο Teatro Communale της Φλωρεντίας, με την όπερα του Puccini La Fanciulla del West, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Βόρεια Αμερική με τη Λυρική Όπερα του Σικάγο το 2000 και την Carmen του Bizet.

Σήμερα είναι Κύριος Διευθυντής Ορχήστρας της Orchestre National d’Île de France. Τον Ιούνιο του 2001 η Γαλλική Κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του «Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων» («Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres»).

Εισιτήρια προπωλούνται αποκλειστικά από τα ταμεία του ΟΜΜΘ και τα εκδοτήρια του ΟΜΜΘ στην πλατεία Αριστοτέλους αντί 40, 30, 20 και 15 ευρώ ενώ τα μαθητικά-φοιτητικά στοιχίζουν 10 ευρώ.


Δημιουργικό Εργαστήριο στην έκθεση «Τόποι-PhotoBiennale-Sites», «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΤΟΠΟΙ»

Ημερομηνία: Σάββατο 16 Απριλίου 2011 και Μ. Τρίτη 19 Απριλίου 2011
Ώρα: 11:00 -13:00
Χώρος: Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α, Λιμάνι, τηλ. 2310566716)

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων της PhotoBiennale διοργανώνει το δημιουργικό εργαστήριο «Φανταστικοί Τόποι», για την έκθεση «Τόποι-PhotoBiennale-Sites».

Τα παιδιά θα ξεναγηθούν στο χώρο της έκθεσης και στη συνέχεια θα δημιουργήσουν το δικό τους φανταστικό τόπο. Υπό την καθοδήγηση των εμψυχωτριών του Μουσείου θα αναρωτηθούν πώς είναι να ζει κανείς σε άλλους τόπους και στη συνέχεια θα κατασκευάσουν το περιβάλλον ή τον τόπο που επιθυμούν τοποθετώντας τον εαυτό τους μέσα σε αυτόν, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ, ζωγραφική και φωτογραφία.

Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες να φέρουν μαζί τους, εφόσον διαθέτουν, τη φωτογραφική τους μηχανή. Επίσης τα παιδιά μπορούν να φέρουν μαζί τους εικόνες ή φωτογραφίες (οι οποίες θα φωτοτυπηθούν και θα επιστραφούν στους συμμετέχοντες) με τον τόπο στον οποίο θα ήθελαν να τοποθετήσουν τον εαυτό τους.

Συμμετοχή: παιδιά ηλικίας 6-12 ετών μαζί με τους γονείς τους
Υλοποίηση προγράμματος: Δέσποινα Τσιπτσέ (Μουσειολόγος), Ελένη Κατσαρού (Φωτογράφος), Άννα Μπούντου (Εικαστικός)

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΔΑΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ: ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παρασκευή 15 Απριλίου.
12:00 – 13:00
ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΑΠΑΝΙΔΟΥ
ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
13:00 – 14:00
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΜΟΥΔΕΛΗ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟ
ΚΑΦΕ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.
14:00 – 15:00
ΕΚΘΕΣΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΚΟΥΚΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΔΑΝΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΑΚΗ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΩΝ ΚΟΣΜΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΟΙΤΟ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΖΟΡΤΖΙΑ. ΧΩΡΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ "ΠΡΟθεση"
15:00 – 17:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 2006-2010 ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΑΝΤΑΣΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΘΗΝΩΝ. ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
17:00 – 17:30
ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΛΟΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΣΚΙΤΣΟ – ΚΟΜΙΚ» ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ «ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΒΙΛΔΙΡΙΔΗ», Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: «Ο ΗΛΙΟΣ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΒΟΥΝΟ». ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
17:30 – 19:30
ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΟΜΙΞ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΜΕ ΑΡΧΕΣ ΚΟΜΙΞ (ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ) ΤΟΥ ΑΓΑΠΙΟΥ ΑΓΑΠΙΟΥ ΣΕ ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΧΤΗ ΑΓΑΠΙΟ ΑΓΑΠΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΞΟΔΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΙΤΣΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΙΞ ΣΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ. ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
20:00
ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ «ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ». ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
1. ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ.
2. ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟ, ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ.
3. ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΙΜΗΤΙΚΗΣ ΠΛΑΚΕΤΑΣ – ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ.
4. ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ «ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ».

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011
12:00 – 14:00
MASTERCLASS ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΧΑΡΗ ΠΑΛΛΑ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΚΑΛΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΗΧΟ ΣΕ LOW BUDGET ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ.
14:00 – 15:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΧΑΡΗ ΠΑΛΛΑ «12 BY NIGHT».
15:00 – 16:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 2006 -2010 ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΘΗΝΩΝ.
16:00 – 18:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ «ΙΣΟΒΙΤΕΣ» Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΕΣΠΑΣΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ.
18:00 – 20:00
ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ.
21:00 – 23:00
ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
1. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ.
2. ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΙΜΗΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ.
3. ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ.
4. ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΞΙΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ «ΠΟΘΟΣ».

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ: ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Η Αγωνιστική Κίνηση έχει τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσει την Πέμπτη 14 Απριλίου, στις 8:00 μ.μ. τον γνωστό σκηνοθέτη Θόδωρο Μαραγκό, στον πολυχώρο τέχνης «ΑΠΟΘΗΚΗ», Βασσάνη 7 (πίσω από την Εφρορία).

Ο Θόδωρος Μαραγκός έχει μια πορεία πάνω από 35 χρόνια στον ελληνικό κινηματογράφο με μερικές από τις σπουδαιότερες και εμπορικότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά, όπως το «Θανάση Σφίξε κι άλλο το Ζωνάρι», «Μάθε Παιδί μου Γράμματα», «Από πού Πάνε για τη Χαβούζα» κ.α., ενώ έχει ασχοληθεί τα τελευταία χρόνια με αξιόλογα και βραβευμένα ντοκιμαντέρ, όπως το «Μπλακ Μπεεε», «Αρκεί να φαίνονται ωραία» και «Οι Κλέφτες του Χρόνου». Οι ταινίες του έχουν πάντα, εκτός από πολύ καλή τεχνική και προσεγμένο σενάριο, και άποψη για ζητήματα που αφορούν διάφορες πτυχές της ελληνικής πραγματικότητας.

Επιλέξαμε, καλώντας τον σκηνοθέτη, να προβάλουμε δύο του ταινίες, από δύο διαφορετικές περιόδους της καλλιτεχνικής του πορείας.

Η πρώτη, είναι «οι κλέφτες του χρόνου», ένας φόρος τιμής στους καλλιτέχνες οι οποίοι, μέσα από την τέχνη τους μας χαρίζουν στιγμές αιωνιότητας. Ένας από αυτούς είναι και ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, ζωγράφος και φωτογράφος των ταπεινών…Η ταινία είναι του 2010 και προβάλλεται για πρώτη φορά στον Βόλο.

Η δεύτερη ταινία είναι η κλασσική πια ταινία «μάθε παιδί μου γράμματα», η πιο ολοκληρωμένη ίσως ταινία που έχει γυριστεί για την ελληνική εκπαίδευση. Αυτό που κάνει καταπληκτική την ταινία αυτή, εκτός από το τρομερό καστ, τους θρυλικούς διαλόγους και την αποτύπωση μιας συγκεκριμένης περιόδου, είναι και η τραγική επικαιρότητα που έχει: Μετά από 30 χρόνια, πολλά από τα ερωτήματα που θέτουν οι μαθητές στην ταινία αυτή δεν έχουν απαντηθεί ακόμα: Τι γίνεται, με την τεχνική εκπαίδευση; Πόσο βοηθούν τα αρχαία ελληνικά; Μήπως η ιστορία που διδάσκεται δεν είναι τόσο αδέκαστη; Και ποια πρέπει να είναι η στάση του εκπαιδευτικού;

Γι’ αυτά και άλλα πολλά θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον ίδιο τον δημιουργό, αλλά και να ανταλλάξουμε απόψεις για την τέχνη και το ρόλο της.

Σας περιμένουμε!

Έκθεση: Παράθυρα στη θάλασσα. Η Ευρώπη μετά το τείχος του Βερολίνου.

8/4/2011 – 5/6/2011

Συνδιοργάνωση: Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης / Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Με μια εντυπωσιακή έκθεση (η πρώτη για το νέο κτίριο, Μ2) το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινιάζουν μια νέα περίοδο συνεργασίας. Πρόκειται για τον δεύτερο σταθμό της συγκεκριμένης περιοδεύουσας έκθεσης του ιδρύματος “Απολλωνία”, σε συνεργασία με το ΚΜΣΤ, η οποία έχει ως θέμα τη πρόθεση να οραματιστούμε μια παράλια Ευρώπη και να σκεφτούμε αυτήν και τον πολιτισμικό πλουραλισμό της ξεκινώντας από τις θάλασσές της και από τις γειτνιάζουσες περιοχές.

Η έκθεση Παράθυρα στη Θάλασσα. Η Ευρώπη μετά το Τείχος του Βερολίνου παρουσιάστηκε πρώτα στο Στρασβούργο και τώρα στη Θεσσαλονίκη. Δύο εμβληματικές πόλεις, που συμβολίζουν απόλυτα αυτές τις συνοριακές και περιφερειακές περιοχές, οι οποίες είναι ανοιχτές στις ανταλλαγές και στην συνύπαρξη διαφόρων πολιτισμών. Είναι η κατάληξη μιας σειράς αναζητήσεων που πραγματοποιήθηκε μέσα από ταξίδια εξερευνήσεων και συναντήσεων με τους πολιτισμικούς παράγοντες της παράκτιας Ευρώπης. Από την Βαλτική θάλασσα μέχρι την Μεσόγειο, περνώντας από τη Μαύρη Θάλασσα… και όχι μόνο. Στόχος της έκθεσης είναι να δώσει μια εικόνα της εικαστικής πραγματικότητας έτσι όπως έχει διαμορφωθεί μέσα από τις αλλαγές που καθορίζουν το νέο γεωπολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και καλλιτεχνικό τοπίο της Ευρώπης, αλλά και να αναδείξει τους κοινούς προβληματισμούς, τις διαφορές και τις ομοιότητες εντός των φυσικών ορίων μιας ηπείρου που, ανεξάρτητα από το κοινό της όνομα, είναι πολυπρόσωπη και με ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες ως προς την πολιτισμική της, τουλάχιστον, φυσιογνωμία.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

(Δυστυχώς, το δελτίο τύπου που μας ήρθε έχει γραμμένα τα ονόματα των καλλιτεχνών στο αρλουμποφράγκικο αλφάβητο, δεν μπορέσαμε να βγάλουμε άκρη ποιος είναι ποιός, γι' αυτό και τα πετάξαμε ΟΛΑ. Εκτός της Ελληνίδος Τέτας Μάκρη (Ελλάδα), που ήταν γραμμένο στα Ελληνικά).

Στα πλαίσια της έκθεσης θα προβάλλονται και δείγματα από το πρόγραμμα «Προβολές οραμάτων» που εγκαινίασε από το 2001 ο οργανισμός “Απολλωνία”, που αφορά στην παρουσίαση της ευρωπαϊκής βίντεο τέχνης.
Συμμετέχουν οι:
(Τά ίδια με το παραπάνω, ισχύουν κι εδώ)

Επιμέλεια έκθεσης:
Δημήτρης Κωνσταντινίδης, σε συνεργασία με την Κατερίνα Κοσκινά
Βοηθοί επιμελητές – Συντονισμός: Θοδωρής Μάρκογλου