Η... “ΛΟΥΞ” ΤΑΙΝΙΑ (“Η ΞΕΝΗ”), ΣΤΟ “ΟΛΥΜΠΙΟΝ”

.

"Καλή νύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!..". Μάνος Χατζηδάκης, "Ρεφλέξιονς".

Την βραβευμένη ταινία με το βραβείο “Λουξ” της “ΕΕ”, τουρκο-γερμανικής παραγωγής (η Τουρκία θεωρείται και παραδοσιακή σύμμαχος της Γερμανίας, σ' αυτό οφείλεται η ουδετερότητά της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι η μόνη “μισο-ευρωπαϊκή” χώρα που δεν ενεπλάκη) παρακολούθησε άφωνο και καθηλωμένο, κυριολεκτικά στη θέση του, το σχετικά καλό κινηματογραφόφιλο κοινό που την είδε χθες Παρασκευή, και προβληματίστηκε σοβαρά, κατά πόσον αυτή η καθαρά “μεσαιωνική χώρα”, η απολίτιστη και η αγρίως βάρβαρη στην ουσία, μπορεί να προσβλέπει στην “ΕΕ”, την είσοδό της, τον ανύπαρκτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.
Η ταινία της οποίας τα γυρίσματα έγιναν στην Τουρκία και το Βερολίνο -και η οποία σίγουρα δεν χρηματοδοτήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας, της Τουρκίας δηλαδή, όπως για παράδειγμα οι ταινίες που αγοράζουν τα αθλιοκάναλα τα ελληνικά ΑΝΤ1 και Αλτερ, κατέδειξε φανερά και καθαρά το χάσμα που υπάρχει μεταξύ του γερμανικού λαού και του τουρκικού, αλλά και μεταξύ του τουρκικού, και όλων των άλλων κρατών-μελών, χωρών της “ΕΕ” των 27.
Σε κανένα, μα σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν συμβαίνουν αυτά που συνέβησαν στους Τούρκους μεταξύ τους μέσα στην οικογένεια, στην ταινία, ο πατέρας να διώχνει την κόρη από το σπίτι, παιδί ενός κατώτερου θεού, η αδελφή να αγαπάει την αδελφή της μέχρις εκείνο το σημείο που δεν επηρεάζονται τα δικά της... κέρδη ή συμφέροντα, η μάνα να δέχεται κισμέτ τη μοίρα της και το ρόλο της, ένα μέλος της οικογενείας να δέρνεται ανηλεώς και να βασανίζεται από όλα τα άλλα μέλη -ακόμα κι απ' τον αγαπημένο μικραδερφό- να κυνηγιέται μέχρι θανάτου, για το κακούργημα ότι θέλει να ζήσει ελεύθερο, ενώ στο “χαπι εντ” της ταινίας, ο αγροίκος καθόλα και σε πρωτόγονη μορφή, άξεστος τριαντάχρονος θείος, να μπήγει το μαχαίρι στην κοιλιά του πεντάχρονου ανεψιού του, καθώς τον κρατάει στην αγκαλιά η μάνα του (αδελφή του), για την οποία και προορίζονταν η αδελφική δολοφονική μαχαιριά! Και πάλι το αμάρτημα, μια κόρη Γερμανίδα υπήκοος, ατίμασε την οικογένειά της, γιατί θέλει να ζήσει τη δική της ελεύθερη ζωή, έξω από το τουρκοκρατούμενο Βερολίνο! Να πάει σχολείο, να μάθει γράμματα, να σπουδάσει, να πάει, κορίτσι μεταναστευτικής τουρκικής και άκρως μουσουλμανικής οικογένειας όντας, στο πανεπιστήμιο!
Η ταινία, μας γυρίζει πίσω και στα ελληνικά εγκλήματα τιμής του 18ου, 19ου, και πρώτου μισού του 20ου αιώνα, όπου βλέπαμε κάτι παρόμοιο κυρίως στην Κρήτη ή την Μάνη, απολύτως όχι σε τέτοιον άγριο και βάρβαρο βαθμό, πολύ πιο ήπιο και πολύ πιο ανθρώπινο, μας δείχνει καθαρά και ξάστερα, τι θα αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια, με όλον αυτόν τον λαθρομεταναστευτικό συρφετό, στην συντριπτική του πλειοψηφία ισλαμικό, που εισέβαλε ελέω “τρομοκρατών” του Πασόκ (κόμμα, πολιτευτές, βουλευτές), ακρίδα και χολέρα στα ιερά, άγια χώματά μας.
Η ταινία η οποία παίχθηκε και στα πλαίσια του “ΦΚΘ” με ελεύθερη είσοδο στο σινεμά Ολύμπιον, κατ' εξαίρεση πέρα από την Αθήνα (πρωτεύουσα), θα παιχθεί σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες των “27”, σύμφωνα με τον κανονισμό του διαγωνισμού, θα μεταφραστεί σε όλες τις επίσημες γλώσσες -θα μεταγλωττιστεί δηλαδή- και θα την δει (πρέπει), η συντριπτική πλειοψηφία των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι και θα αλλάξουν οποιαδήποτε αυταπάτη τρέφουν για τους “Ευρωπαίους” Τούρκους, τους οποίους κάποιοι γελοίοι και καραγκιόζηδες, δήθεν ηγέτες, σαλτιμπάγκοι αρχηγοί ευρωπαϊκών κρατών, θέλουν να μας τους επιβάλλουν στο εγγύς μέλλον, ντε και καλά “συμπατριώτες” μας.
Ο μυστικιστής-σκοταδιστής, δούλος στις δοξασίες και τα κόμπλεξ του Ασιάτης, ένα με τον Ευρωπαίο δημοκράτη, και ελεύθερο Πολίτη!
Η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να εξευρωπαϊστεί, όσο παραμένει ισλαμική χώρα -θα τα ρίχνει όλα στο θεό, τον Αλλάχ, όπως και στην ταινία “Η Ξένη”- είναι βαθιά, όχι θρησκευόμενη, αλλά θρησκόληπτη και αφιονικά θρησκοαρπαγμένη χώρα -μην ξεχνούμε και την “οσία” κυρία Ερντογάν με την μαντήλα της, τα χαϊμαλιά της, την “κουμπάρα” εκείνου του κόπρου- οι τυραννικά και σαδιστικά “πατριαρχικές” συμπεριφορές μέσα στις οικογένειες, θέλουν πολλούς αιώνες ακόμα για να κάνουν ένα μικρό βηματάκι προς τα εμπρός, και γενικά, σ' αυτήν την, άκρως μεσαιωνική φεουδαρχική χώρα, η δημοκρατία και οι ατομικές ελευθερίες δεν πρόκειται να εφαρμοστούν, ΠΟΤΕ! Με καμία κυβέρνηση, και με κανένα Σύνταγμα, όσο εξελιγμένο, με... ευρωπαϊκό προσανατολισμό κι αν είναι! Όπερ εστί, η Τουρκία δεν έχει καμιά θέση στην “ΕΕ”, ούτε τώρα, αλλά ούτε και στα επόμενα 500 χρόνια!
"Καλή νύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!..". Μάνος Χατζηδάκης, "Ρεφλέξιονς".
Ο τουρκικός κινηματογράφος, αυτός ο ανεξάρτητος, και όχι των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που πάνε κι αγοράζουν τα αθηναϊκά αθλιοκάναλα τα δικά μας, τις τουρκικές σειρές, τροφή για αγρίους και υπανάπτυκτους, στυλ και τύπου σαπουνόπερας Χόλιγουντ, κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά, προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πάρα πολύ αξιόλογα τουρκικά έργα, όπως αυτό το τελευταίο “Η Ξένη” -και στην περίοδο των δύο μεγάλων ετησίων “ΦΚΘ”- με την προϋπόθεση πάντα, ουδείς των καλλιτεχνών που συμμετέχουν σ' αυτές τις παραγωγές ή πρωταγωνιστούν, ζει και εργάζεται μόνιμα, μέσα στην σημερινή Τουρκία.
Μην ξεχνάμε και τις μεγάλες διώξεις που γνώρισαν οι Τούρκοι λόγιοι και καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια από την στρατοκρατούμενη τη μια, και την άλλη ισλαμοκρατούμενη Τουρκία, με το φτηνό και τετριμμένο πρόσχημα ότι αυτοί ήταν αριστεροί, ενώ άλλοι ήταν οι λόγοι, και, αν θα γίνει κάποτε, εκεί, η πολιτιστική και κοινωνική λεγόμενη “επανάσταση”, αυτή θα γίνει, μόνο και μόνο γιατί, αυτός ο κινηματογράφος, ο ανεξάρτητος, θα έχει βάλλει σοβαρά το χεράκι του.
Από τα γυρίσματα εντύπωση και αποτροπή προξένησαν στους θεατές οι σκηνές που γυρίστηκαν σ' εκείνο το πανάθλιο τουρκικό χωριό, όταν ο “πάτερ-Φαμίλιας” επισκέπτεται πετυχημένος ευκατάστατος μετανάστης της Γερμανίας τον γέρο πατέρα του, στο “πατρικό” της γενέτειράς του. Ένα “αχούρι” για ζώα σπίτι, ένα λεωφορείο μεταπολεμικής περιόδου δύο μέτρων στο οποίο επέβαιναν παστές σαρδέλες ένα τσούρμο ταλαίπωρων ανθρώπων, και ένας δρόμος προς το χωριό, που η Ελλάδα σήμερα, δεν έχει ούτε για να πηγαίνουν... οι τσοπάνηδες στις στάνες τους, τα γιδοπρόβατά τους!
Μην χάσετε αυτό το έργο, όπου και να το δείτε να παίζεται, παρατήστε τα όλα, μπείτε αμέσως μέσα στην αίθουσα προβολής, πιθανώς να σας τρομάξει, πιθανώς να σας σοκάρει, και πιθανώς να σας αηδιάσει, σίγουρα όμως, δεν θα σας κουράσει και δεν θα σας απογοητεύσει, ενώ το τέλος του που είναι για γερά στομάχια, θα σβήσει και στον τελευταίο αισιόδοξο από σας, την τελευταία σπίθα αισιοδοξίας που τρέφει μέσα του, ότι κάποια πράγματα, στις μισές κοινωνίες των ανθρώπων του πλανήτη μας, μπορεί σύντομα, ή τα επόμενα 500 χρόνια, να αλλάξουν, να γίνουν πιο ανθρώπινα!
Οι σκηνές είναι συναισθηματικά φορτισμένες φοβερά, ακόμα και για γερμανική παραγωγή, θα φύγετε από την αίθουσα ξετσιμπλιασμένοι στην ιδέα, ότι αυτή η χώρα που λέγεται Τουρκία, μπορεί στο απώτερο μέλλον, έστω, κάποτε, να εκπολιτιστεί, ή... εξευρωπαϊστεί!
Στο καλλιτεχνικό μέρος η ταινία έχει πάρα πολύ καλές ερμηνείες, πάρα πολύ καλά εξωτερικά γυρίσματα, άριστη σκηνοθεσία, η πρωταγωνίστρια σε κάποιες σκηνές είναι τέλεια, άψογη, το κλίμα της οικογενείας στην υπόθεση του έργου καθαρά “τούρκικο”, ακόμα και οι φάτσες των ηθοποιών, όπως τις επέλεξε το “καστ”, ασιατικά πεταγμένα προς τα έξω ζυγωματικά, λίγο σχιστά μάτια, μογγολικό σχήμα προσώπου, δεν επιδέχονται καμιά αμφιβολία, πως είναι καθαρά τουρκικές!
Δεν είδαμε τις άλλες ταινίες του διαγωνισμού “Λουξ” της “ΕΕ” για να έχουμε άποψη, αλλά πιστεύουμε πως η ταινία “Η Ξένη” της εξαιρετικά ταλαντούχας Φέο Αλαντάγκ, δεν κέρδισε το πρώτο βραβείο χωρίς προσόντα, και κανείς μέσα στην κριτική επιτροπή του διαγωνισμού, δεν της χαρίστηκε, απολύτως, τίποτα!

[Υ.Γ.: Στις φωτογραφίες βλέπετε, άνω την πρωταγωνίστρια της ταινίας στην αφίσα, και κάτω ένα σχιστομάτη γκρίζο λύκο, πως χαμογελάει και χαίρεται, για τον πολιτισμό και την ιστορία της χώρας του].
<Χ>

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΠΟΤΕ Η ΕΛΛΑΔΑ!..

Η χώρα... χρεοκοπεί συνεχώς! Πέρα από τα μυαλά -αυτά τα χρεοκοπημένα που συναντούμε μάστιγα καθημερινώς στην πολιτική- αρχίζουμε να χρεοκοπούμε (λιγοστεύουμε) και σε πρόσωπα, κυρίως στον καλλιτεχνικό τομέα. Η απουσία του Θανάση Βέγγου, αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, και δεν θα ήταν υπερβολή αυτή τη στιγμή, να χαρακτηριστεί και ως Εθνική απώλεια. Γιατί τέτοια είναι.
Ο Ζαμπέτας ήθελε να τον δει μονάχα, για να σπάσει η γρουσουζιά!.. Ο Κατσουρίδης τον παρότρυνε να πάρει τ' όπλο του (1972, Α' βραβείο ανδρικού ρόλου “ΦΚΘ”), και τον ρωτούσε τι έκανε στον Πόλεμο; Και ο Βούλγαρης, σε μια προφητική εμφάνισή του πριν από κάνα-δυο χρόνια, του φώναξε σιωπηρά “Θανάση... Ψυχή Βαθιά” (η εμφάνισή του ήταν και “το τελευταίο αντίο”).
Όλοι τον ήθελαν για πρωταγωνιστή, συμπρωταγωνιστή, κι αυτός φιλότιμα και υπομονετικά, πειθαρχικά, “έτρεχε” σε όλους. Μέχρι που το τρέξιμό του αυτό, έγινε το σήμα κατατεθέν στο στόμα και του πιο τελευταίου Έλληνα πολίτη, ο οποίος προσπαθούσε χωρίς ανάσα να βγάλει τον άρτον τον επιούσιον, αυτού και της οικογενείας του, αλλά δεν τα κατάφερνε.

Ο Θανάσης Βέγγος για πάνω από μισό αιώνα, ήταν το καμάρι όλων μας στη μεγάλη οθόνη (και στη μικρή), αλλά και ο άνθρωπος-ηθοποιός, ο οποίος μας χάριζε γέλιο, ακόμα και στην πιο δραματική σκηνή των έργων του, στην πιο δραματική γκριμάτσα! Κι' αυτό γιατί, τον είχαμε συνδέσει με την κωμωδία, το γέλιο, το αστείο, την γκάφα. Σε πείσμα όλων όμως, ο Θανάσης δεν ήταν τέτοιος. Δεν ήταν μόνο για κωμικούς, και σαχλούς κάποιες φορές, ρόλους.

Ο Θανάσης Βέγγος πάνω απ' όλα, ήταν ηθοποιός. Αυτό που λέμε γεννημένος ηθοποιός. Αν και η ανακάλυψή του έγινε τυχαία, όπως περίπου με τους περισσότερους μεγάλους καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο -οι τέχνες δεν διδάσκονται, είναι έμφυτες στα γονίδιά μας- το ρεπερτόριό του δεν ήταν αντάξιό του, και σ' αυτό φταίνε οι άλλοι δημιουργοί, οι σκηνοθέτες, οι οποίοι πάντοτε τον ήθελαν για την εύκολη λύση, και δεν του εμπιστεύθηκαν όσο έπρεπε, άλλους κλασικούς, ή δραματικούς, διάφορους ρόλους.

Μόνον το "Πάρε το όπλο σου", "Τι έκανες στον Πόλεμο;" (και τα δυο Σκηνοθεσία-σενάριο Κατσουρίδη), και κάποια μετρημένα άλλα κινηματογραφικά έργα, ξέφυγαν πεισματικά από τα στάνταρ που τον υποχρέωναν οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες να παίξει. Και σ' αυτά ο Βέγγος, όσοι τον θυμόμαστε στις πρεμιέρες (1971-72), κατέπληξε τους πάντες, άλλαζε εκ βάθρων τα κλισαρισμένα σκηνικά που τον ξέραμε, έβαζε νέες υπογραφές, και έκανε πάρα πολλούς από εμάς να αναρωτηθούμε φωναχτά: “Καλά, ρε παιδιά, ... Αυτός ο Βέγγος, που ήταν τόσα χρόνια;”.

Αλλά και πάλι ο Βέγγος, ο μεγαλύτερος δραματικός ηθοποιός που έβγαλε η χώρα μας πλάι στους, επίσης πάρα πολύ μεγάλους Βεάκη, Μακρή, Νέζερ, Παξινού, δεν κατάφερε να κάνει τη μετάλλαξη, συνέχισε στην ψυχοφθόρα εκείνη παραγωγή των γνωστών ταινιών που τον χαρακτήριζαν -κάποιες ήταν και πάρα πολύ χαμηλού επιπέδου για το μπόι του- δεν έπαιξε ποτέ, αν δεν μας απατά η μνήμα μας, κλασικό δράμα ή κλασικό θέατρο, αυτός ο κατ' εξοχήν δραματικός ηθοποιός, και στέρησε στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου να τον κατατάξει, ως τον μέγιστο δραματικό ηθοποιό μας, εάν τον βλέπαμε σε πολλούς τέτοιους ρόλους, και όχι σε έναν-δύο, που περιστασιακά τον είδαμε μονάχα.

Ένα άλλο κακότυχο που είχε ο Βέγγος στην εποχή του, ήταν ότι γεννήθηκε σε λάθος χώρα. Για τα κινηματογραφικά πλαίσια πάντα. Εάν ευτύχιζε να ζήσει ή να γεννηθεί στο Χόλιγουντ, στην κινηματγραφική Γαλλία του 1950-1960, ή στην “τσινετσιτά” της Ιταλίας της ίδιας εποχής, τον άστρο του να έλουζε σήμερα όλη την υφήλιο με φως, και το όνομά του θα ήταν καταγεγραμμένο στα κατάστιχα των ιερών τεράτων της 7ης τέχνης, όλου του υπαρκτού και νοητού μας κόσμου.

Θα πούμε ευθαρσώς ότι “τον έχασε το παγκόσμιο κινηματογραφικό θεατρικό στερέωμα, και τον κέρδισε ζηλότυπα η Ελλάδα”.

Σ' αυτό όμως, για να μην αδικήσουμε και πάρα πολύ τα πράγματα, κάποιο πρωταρχικό ρόλο, πρέπει να έπαιξε και ο ίδιος. Ο οποίος γνήσιος Έλληνας, αρνήθηκε να μετακινηθεί αλλού, παρότι είμαστε σίγουροι, ο Βέγγος είχε τέτοιες προτάσεις. Προτίμησε λοιπόν, και ο ίδιος, με μια απλή λέξη, φτωχικά, αλλά ελληνικά.

Η μετακίνηση πολλών καταξιωμένων καλλιτεχνών μας στην αλλοδαπή, δεν ήταν και σίγουρο ότι αυτό θα απέβαινε προς όφελός τους, ή προς όφελος της τέχνης τους. Να θυμηθούμε και την περίπτωση Μ. Χατζηδάκη, ο οποίος μετά από μια 8χρονή αντιπαραγωγική και αντικαλλιτεχνική παρουσία που είχε στην Αμερική, πήρε των ομματιών του και γύρισε στην Ελλάδα, έκτοτε, δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει για Αμερική, ή για Ηνωμένες Πολιτείες., Χόλιγουντ και άλλα φαιδρά.

Να τι έγραψαν/είπαν, το “ΦΚΘ”, και ο καταξιωμένος, πολλά ταλαντούχος Έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός, για την απώλεια του Θανάση Βέγγου:

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εκφράζει τα βαθιά συλλυπητήριά του για το θάνατο του ηθοποιού Θανάση Βέγγου.

Ηθοποιός αυτοδίδακτος, εμπειρικός, ο Θανάσης Βέγγος, ενσάρκωσε με το ξεχωριστό του πηγαίο ταλέντο, έναν αυθεντικό λαϊκό κινηματογραφικό ήρωα, που συγκίνησε, αγαπήθηκε, ταυτίστηκε με τα βιώματα και τα όνειρα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Θεόδωρος Μαραγκός: Είχα την τύχη, και ήταν μεγάλη τιμή για μένα να συνεργαστώ στα πρώτα μου βήματα, στον λεγόμενο εμπορικό κινηματογράφο, με τον σπουδαίο Ελληνικό ηθοποιό, τον φίλο μου τον Θανάση Βέγγο. Είχαμε πολύ ωραία συνεργασία και χάριν της ευφυίας του, της μεγάλης του γνώσης, αλλά και της μεγάλης του καρδιάς, έμαθα πολλά. Ο Θανάσης Βέγγος, θα παραμείνει ένα ζωντανό κομμάτι του πολιτισμού μας.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΒΟΥΖΑ (1978)
http://www.youtube.com/user/MaragosFilms#p/u/12/lVL6ozExsQE

ΘΑΝΑΣΗ ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ (1979)
http://www.youtube.com/user/MaragosFilms#p/u/3/mfBjFsc5a88

[Υ.Γ. <Χ.Δ.>: Είναι θλιβερό όσο και αξέστως γελοίο, κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος από αυτούς τους καταξιωμένους και ταλαντούχους καλλιτέχνες μας, να τρέχουν τα κομμουνιστικά κόμματα και οι αριστερές παραφυάδες τους αυτοκόλλητα, να σκυλεύουν στη μνήμη τους, και να διεκδικούν ζηλότυπα και αυταρχικά, μονοπώλιο, τα πολιτικά τους δικαιώματα ή φρονήματα. Χωρίς να ξέρουν οι αχρείοι ότι οι Τέχνες και τα Γράμματα, αυτοί που τα υπηρετούν, δεν έχουν κομματικές και πολιτικές ταυτότητες, ετικέτες-ρετσινιές, γιατί απλούστατα, οι Τέχνες και τα Γράμματα, είναι πανανθρώπινα, δημιουργούνται και καλλιεργούνται από τους ΠΑΝΤΕΣ, και απευθύνονται στους ΠΑΝΤΕΣ.

Να φανταστεί κανείς ακόμα, ότι η λέξη κομμουνιστής ή αριστερός, είναι συνηφασμένη και με τον αμόρφωτο, τον αδαή τον αγράμματο, τον αστοιχείωτο ή τον κολλυβογράμματο, όπως κολλυβογράμματοι είναι ΟΛΟΙ τους.

Ή τέτοιοι θα είναι οι κομμουνιστές, ή καλλιτέχνες, Μέση οδός και μέσος χαρακτηρισμός γι' αυτούς, δεν υπάρχει.

Αλλά όπως έχουν πει και πάρα πολλοί συνάδελφοί τους, χλευάζοντας και κοροϊδεύοντας σαφώς, αυτές τις κομμουστοαριστερές θέσεις τους και αηδίες, "στην Ελλάδα οι αριστεροί και κομμουνιστές καλλιτέχνες, είναι ΟΛΟΙ με τσέπες δεξιές".

Αυτά, γιατί, ακόμα ζεστός στο νεκροκρέβατό του είναι ο Θανάσης Βέγγος, και τα κουμμούνια στις διάφορες ιστοσελίδες και εφημερίδες, μας πρήξανε τα ούμπαλα με τους αριστερούς αγώνες και πολέμους, που διεξήγαγε ο Βέγγος, στα μέτωπα, στα πεζοδρόμια, στις αλάνες και τις πλατείες!..].

«ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠ’ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ»

.
Εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση του κοινού και των εκπροσώπων του δημοσιογραφικού αλλά και καλλιτεχνικού κόσμου, στην πρεμιέρα της παράστασης «Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα» των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα στην Θεσσαλονίκη. Οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και οι θεατές τους προσέφεραν από καρδιάς το πιο δυνατό τους χειροκρότημα ! Μετά το τέλος της παράστασης, οι πρωταγωνιστές συνάντησαν στο φουαγιέ του θεάτρου, φίλους και θεατές και φωτογραφήθηκαν μαζί τους.

14 Μαΐου, Βίλκα.

O Μάιος πλησιάζει, και λίγους μήνες πριν από το Reworks Festival (16 & 17 Σεπτεμβρίου 2011), έχουμε τη χαρά να σας «προθερμάνουμε», με το Pre-Reworks Event 2011!

Για 6η συνεχόμενη χρονιά, η καρδιά της μουσικής χτυπά στη Βίλκα! 14 Μαΐου…

Pre-Reworks Event, με ζωντανές εμφανίσεις και dj sets, από τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς και εγχώριας house μουσικής σκηνής!!

Στο φετινό line up, οι θρυλικοί Stereo MCs (EMI, UK), επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη και ταράζουν τα νερά! Δυο χρόνια πέρασαν από τη μεγαλειώδη εμφάνιση τους στο Reworks 2009, και το come back των Stereo MCs στη σκηνή του Pre-Reworks, δεν περιλαμβάνει μόνο τις γνωστές τους επιτυχίες, αλλά και ένα νέο άλμπουμ γεμάτο εκπλήξεις!

Μεγάλη επιστροφή και για ένα άλλο σπουδαίο δίδυμο, τους The Martinez Brothers (Objektivity, USA)! Από τη Νέα Υόρκη στη Βίλκα…από τα κορυφαία clubs and festivals στο Pre-Reworks Event 2011! Mε uplifting house αισθητική σε απόλυτα χορευτικές μίξεις, αλλά και με ένα πολλά υποσχόμενο ταλέντο, τη μοναδική Maya Jane Coles (Dogmatik, Mobilee, UK) στην παρθενική της εμφάνιση στην Ελλάδα, να ξεσηκώνει με την παρουσία της και το δυναμισμό της, αποτελούν σίγουρα τη διπλή πρόκληση!

Ακόμη, στο Pre-Reworks Event, ο Radio Slave (Rekids, UK) με fusion διάθεση και massive ηλεκτρονικό ήχο δονεί το dancefloor, παρέα με το Δανό tech house μαέστρο Martinez, στο soundtrack της άνοιξης, ενώ και ο δικός μας Ison, δίνει ελληνική γεύση στο total clubbing αίσθημα του μεγάλου αυτού γεγονότος!

Περισσότεροι καλλιτέχνες, καθώς και οι τιμές εισιτηρίων, θα ανακοινωθούν σύντομα, καθώς είναι πολλοί αυτοί που περιμένουν το Pre-Reworks Event για ένα warm up…που θα δώσει άλλη νότα στο πολυαναμενόμενο Reworks Festival 2011!

Προπώληση εισιτηρίων στο Metropolis (Τσιμισκή 33)
Τιμές εισιτηρίων: 20€ (περιορισμένος αριθμός) και 25€

ΟΙ "ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ" ΣΤΟ "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ" ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ...

Μεγάλα Θρησκευτικά Έργα: Αντονίν Ντβόρακ, "Ρέκβιεμ"

Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου
(έναρξη: 21.00 – χώρος: Μ1, Κεντρική Αίθουσα)

Η νέα συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης την Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου (στις 21:00) δίνει την ευκαιρία στο μουσικόφιλο κοινό της πόλης να απολαύσει το Requiem του Dvořzák. Την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης διευθύνει ο διάσημος αρχιμουσικός Yoel Levi, ενώ σολίστες είναι οι: Ειρήνη Κυριακίδου (σοπράνο), Μαρίτα Παπαρίζου (μεσόφωνος), Δημήτρης Παξόγλου (τενόρος), Βασίλης Τσανακτσίδης (βαρύτονος). Συμμετέχει η Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης (Μουσική Διδασκαλία της Χορωδίας: Μαίρη Κωνσταντινίδου).

Το διάσημο αυτό θρησκευτικό έργο, που γράφτηκε το 1890, έπειτα από παραγγελία της επιτροπής του Φεστιβάλ του Μπέρμινχαμ (Μ. Βρετανία), παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, στις 9 Οκτωβρίου του 1891. Τόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία που γνώρισε το έργο, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ και τις δύο επόμενες χρονιές, καθώς και σε παραστάσεις σε άλλες πόλεις της Αγγλίας, της Βοημίας και των ΗΠΑ. Η πρώτη παρουσίαση του έργου στη Βιέννη, το Μάρτιο του 1901, έφερε επιτέλους την καταξίωση του συνθέτη και στην πρωτεύουσα της Αυστρίας, όπου παλαιότερα τα έργα του είχαν αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερες επιφυλάξεις και αυστηρές κριτικές.

Οι ωραίες μελωδικές γραμμές, η ευφάνταστη αρμονική πλοκή και η αριστοτεχνική και πλούσια ενορχήστρωση, είναι τα μουσικά εργαλεία με τα οποία ο συνθέτης εκφράζει τα ανθρώπινα συναισθήματα μπροστά στο Θείο Πάθος. Παρά το γεγονός ότι το έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο άλλα έργα του είδους, αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα ωραιότερα έργα της ρομαντικής περιόδου και ένα από τα καλύτερα δείγματα γραφής του συνθέτη

Όπως αναφέρει η μουσικός κα Εριφύλη Δαμιανού – Μαρίνη, το έργο αποτελείται συνολικά από 13 τμήματα, μοιρασμένα από το συνθέτη σε δύο μέρη – οκτώ στο πρώτο μέρος και πέντε στο δεύτερο. Ο Ντβόρζακ ήταν ένας πιστός καθολικός που προσέγγισε με απόλυτο σεβασμό τα λειτουργικά κείμενα που χρησιμοποίησε. Η μεγάλη όμως διάρκεια του έργου το καθιστά ακατάλληλο για λειτουργική χρήση, ενώ ο διαχωρισμός του σε δύο μέρη έγινε από το συνθέτη για να διευκολύνει την παρουσίασή του σε αίθουσα συναυλιών. Το έργο χαρακτηρίζεται από εσωτερική ενότητα που επιτυγχάνεται με τη χρήση μιας επαναλαμβανόμενης μελωδικής ιδέας σε μορφή ευδιάκριτου θέματος-μοτίβου, το οποίο εμφανίζεται σε ολόκληρο το έργο σε διάφορες τονικότητες και διαφοροποιημένες δυναμικές και ηχοχρωματικές προσεγγίσεις. Η επανάληψη αυτού του βασικού θέματος-μοτίβου παραπέμπει αναλογικά στην «Idée Fix» που συναντάμε στη μουσική του Μπερλιόζ ή ακόμα και στο «Leit motif» της μουσικής του Βάγκνερ. Το μουσικό αυτό θέμα-μοτίβο σχηματίζεται συμμετρικά γύρω από μία κεντρική νότα, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας ένα ημιτόνιο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός «διάφωνου» διαστήματος 3ης ελαττωμένης στα άκρα της μελωδικής γραμμής. Η συμμετρία και η ταυτόχρονη ύπαρξη της διαφωνίας δίνουν πολλές δυνατότητες στο συνθέτη να επεξεργαστεί το μουσικό αυτό υλικό, επεκτείνοντας ή μεταλλάσοντάς το ανάλογα με την εξέλιξη του έργου.


Την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης διευθύνει ο διάσημος αρχιμουσικός Yoel Levi. Ο Yoel Levi γεννήθηκε στη Ρουμανία αλλά μεγάλωσε στο Ισραήλ. Σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία του Τελ Αβίβ όπου έλαβε Πτυχίο Τεχνών (Μaster of Αrts) με διάκριση και στη Μουσική Ακαδημία της Ιερουσαλήμ με δάσκαλο το Mendi Rodan. Σπούδασε επίσης με το Franco Ferrara στη Σιένα και τη Ρώμη, με τον Kiril Kondrashin στην Ολλανδία, καθώς και στο Guildhall School of Music and Drama του Λονδίνου.

Αφού έλαβε το Α' Βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Διευθυντών Ορχήστρας της Besançon το 1978, ο Levi έγινε βοηθός του Lorin Maazel στην Ορχήστρα του Κλήβελαντ επί έξι έτη, ενώ διετέλεσε Μόνιμος Διευθυντής της από το 1980 έως το 1984. Από το 1988 έως το 2000 διαδέχθηκε το Robert Shaw ως Μουσικός Διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ατλάντα. Η περίοδος αυτή σημαδεύεται από σημαντικές στιγμές όπως η ευρωπαϊκή περιοδεία του 1991, η υποψηφιότητα της Συμφωνικής της Ατλάντα ως «Καλύτερης Ορχήστρας της Χρονιάς 1991-1992» από την Επιτροπή των πρώτων ετήσιων «Διεθνών Βραβείων Κλασικής Μουσικής», καθώς και μια εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της Auferstehungssinfonie (Συμφωνίας της Ανάστασης) του Mahler στο Avery Fisher Hall της Νέας Υόρκης, αλλά και πολλές ηχογραφήσεις που έτυχαν θερμής υποδοχής από το κοινό.

Το 2001, ο Levi, ως Επίτιμος Μουσικός Διευθυντής της Ορχήστρας της Ατλάντα, έγινε Καλλιτεχνικός Σύμβουλος της Ορχήστρας του Φλαμανδικού Ραδιοφωνικού (Vlaams Radio Orkest), η οποία πρόσφατα μετονομάστηκε σε Φιλαρμονική των Βρυξελλών, στο Βέλγιο, ενώ είναι Κύριος Προσκεκλημένος Διευθυντής της Φιλαρμονικής του Ισραήλ. Μεταξύ άλλων, έχει επίσης συνεργαστεί με μείζονες ορχήστρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Σ' αυτό το πλαίσιο διηύθυνε, το 1991, τη Φιλαρμονική της Στοκχόλμης κατά την Τελετή Απονομής των Βραβείων Νόμπελ.

Ο Yoel Levi πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως Διευθυντής Ορχήστρας το 1997, στο Teatro Communale της Φλωρεντίας, με την όπερα του Puccini La Fanciulla del West, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Βόρεια Αμερική με τη Λυρική Όπερα του Σικάγο το 2000 και την Carmen του Bizet.

Σήμερα είναι Κύριος Διευθυντής Ορχήστρας της Orchestre National d’Île de France. Τον Ιούνιο του 2001 η Γαλλική Κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του «Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων» («Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres»).

Εισιτήρια προπωλούνται αποκλειστικά από τα ταμεία του ΟΜΜΘ και τα εκδοτήρια του ΟΜΜΘ στην πλατεία Αριστοτέλους αντί 40, 30, 20 και 15 ευρώ ενώ τα μαθητικά-φοιτητικά στοιχίζουν 10 ευρώ.


Δημιουργικό Εργαστήριο στην έκθεση «Τόποι-PhotoBiennale-Sites», «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΤΟΠΟΙ»

Ημερομηνία: Σάββατο 16 Απριλίου 2011 και Μ. Τρίτη 19 Απριλίου 2011
Ώρα: 11:00 -13:00
Χώρος: Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α, Λιμάνι, τηλ. 2310566716)

Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων της PhotoBiennale διοργανώνει το δημιουργικό εργαστήριο «Φανταστικοί Τόποι», για την έκθεση «Τόποι-PhotoBiennale-Sites».

Τα παιδιά θα ξεναγηθούν στο χώρο της έκθεσης και στη συνέχεια θα δημιουργήσουν το δικό τους φανταστικό τόπο. Υπό την καθοδήγηση των εμψυχωτριών του Μουσείου θα αναρωτηθούν πώς είναι να ζει κανείς σε άλλους τόπους και στη συνέχεια θα κατασκευάσουν το περιβάλλον ή τον τόπο που επιθυμούν τοποθετώντας τον εαυτό τους μέσα σε αυτόν, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολλάζ, ζωγραφική και φωτογραφία.

Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες να φέρουν μαζί τους, εφόσον διαθέτουν, τη φωτογραφική τους μηχανή. Επίσης τα παιδιά μπορούν να φέρουν μαζί τους εικόνες ή φωτογραφίες (οι οποίες θα φωτοτυπηθούν και θα επιστραφούν στους συμμετέχοντες) με τον τόπο στον οποίο θα ήθελαν να τοποθετήσουν τον εαυτό τους.

Συμμετοχή: παιδιά ηλικίας 6-12 ετών μαζί με τους γονείς τους
Υλοποίηση προγράμματος: Δέσποινα Τσιπτσέ (Μουσειολόγος), Ελένη Κατσαρού (Φωτογράφος), Άννα Μπούντου (Εικαστικός)

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΔΑΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ: ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Παρασκευή 15 Απριλίου.
12:00 – 13:00
ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΚΑΠΑΝΙΔΟΥ
ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
13:00 – 14:00
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΜΟΥΔΕΛΗ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟ
ΚΑΦΕ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.
14:00 – 15:00
ΕΚΘΕΣΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΚΟΥΚΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΔΑΝΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΑΚΗ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΩΝ ΚΟΣΜΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΟΙΤΟ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΖΟΡΤΖΙΑ. ΧΩΡΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ "ΠΡΟθεση"
15:00 – 17:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 2006-2010 ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΑΝΤΑΣΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΘΗΝΩΝ. ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
17:00 – 17:30
ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΛΟΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΣΚΙΤΣΟ – ΚΟΜΙΚ» ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ «ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΒΙΛΔΙΡΙΔΗ», Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: «Ο ΗΛΙΟΣ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΒΟΥΝΟ». ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
17:30 – 19:30
ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΟΜΙΞ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΜΕ ΑΡΧΕΣ ΚΟΜΙΞ (ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ) ΤΟΥ ΑΓΑΠΙΟΥ ΑΓΑΠΙΟΥ ΣΕ ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΧΤΗ ΑΓΑΠΙΟ ΑΓΑΠΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΞΟΔΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΙΤΣΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΙΞ ΣΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ. ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
20:00
ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ «ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ». ΞΕΝΙΤΙΔΕΙΟ.
1. ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ.
2. ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟ, ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ.
3. ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΙΜΗΤΙΚΗΣ ΠΛΑΚΕΤΑΣ – ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΡΓΟ ΤΟΥ.
4. ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ «ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ».

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011
12:00 – 14:00
MASTERCLASS ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΧΑΡΗ ΠΑΛΛΑ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΚΑΛΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΗΧΟ ΣΕ LOW BUDGET ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ.
14:00 – 15:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΧΑΡΗ ΠΑΛΛΑ «12 BY NIGHT».
15:00 – 16:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 2006 -2010 ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΘΗΝΩΝ.
16:00 – 18:00
ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ «ΙΣΟΒΙΤΕΣ» Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΕΣΠΑΣΕ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ.
18:00 – 20:00
ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ.
21:00 – 23:00
ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
1. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ.
2. ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΙΜΗΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ.
3. ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ.
4. ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΞΙΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ «ΠΟΘΟΣ».

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ: ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Η Αγωνιστική Κίνηση έχει τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσει την Πέμπτη 14 Απριλίου, στις 8:00 μ.μ. τον γνωστό σκηνοθέτη Θόδωρο Μαραγκό, στον πολυχώρο τέχνης «ΑΠΟΘΗΚΗ», Βασσάνη 7 (πίσω από την Εφρορία).

Ο Θόδωρος Μαραγκός έχει μια πορεία πάνω από 35 χρόνια στον ελληνικό κινηματογράφο με μερικές από τις σπουδαιότερες και εμπορικότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά, όπως το «Θανάση Σφίξε κι άλλο το Ζωνάρι», «Μάθε Παιδί μου Γράμματα», «Από πού Πάνε για τη Χαβούζα» κ.α., ενώ έχει ασχοληθεί τα τελευταία χρόνια με αξιόλογα και βραβευμένα ντοκιμαντέρ, όπως το «Μπλακ Μπεεε», «Αρκεί να φαίνονται ωραία» και «Οι Κλέφτες του Χρόνου». Οι ταινίες του έχουν πάντα, εκτός από πολύ καλή τεχνική και προσεγμένο σενάριο, και άποψη για ζητήματα που αφορούν διάφορες πτυχές της ελληνικής πραγματικότητας.

Επιλέξαμε, καλώντας τον σκηνοθέτη, να προβάλουμε δύο του ταινίες, από δύο διαφορετικές περιόδους της καλλιτεχνικής του πορείας.

Η πρώτη, είναι «οι κλέφτες του χρόνου», ένας φόρος τιμής στους καλλιτέχνες οι οποίοι, μέσα από την τέχνη τους μας χαρίζουν στιγμές αιωνιότητας. Ένας από αυτούς είναι και ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, ζωγράφος και φωτογράφος των ταπεινών…Η ταινία είναι του 2010 και προβάλλεται για πρώτη φορά στον Βόλο.

Η δεύτερη ταινία είναι η κλασσική πια ταινία «μάθε παιδί μου γράμματα», η πιο ολοκληρωμένη ίσως ταινία που έχει γυριστεί για την ελληνική εκπαίδευση. Αυτό που κάνει καταπληκτική την ταινία αυτή, εκτός από το τρομερό καστ, τους θρυλικούς διαλόγους και την αποτύπωση μιας συγκεκριμένης περιόδου, είναι και η τραγική επικαιρότητα που έχει: Μετά από 30 χρόνια, πολλά από τα ερωτήματα που θέτουν οι μαθητές στην ταινία αυτή δεν έχουν απαντηθεί ακόμα: Τι γίνεται, με την τεχνική εκπαίδευση; Πόσο βοηθούν τα αρχαία ελληνικά; Μήπως η ιστορία που διδάσκεται δεν είναι τόσο αδέκαστη; Και ποια πρέπει να είναι η στάση του εκπαιδευτικού;

Γι’ αυτά και άλλα πολλά θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον ίδιο τον δημιουργό, αλλά και να ανταλλάξουμε απόψεις για την τέχνη και το ρόλο της.

Σας περιμένουμε!

Έκθεση: Παράθυρα στη θάλασσα. Η Ευρώπη μετά το τείχος του Βερολίνου.

8/4/2011 – 5/6/2011

Συνδιοργάνωση: Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης / Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Με μια εντυπωσιακή έκθεση (η πρώτη για το νέο κτίριο, Μ2) το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινιάζουν μια νέα περίοδο συνεργασίας. Πρόκειται για τον δεύτερο σταθμό της συγκεκριμένης περιοδεύουσας έκθεσης του ιδρύματος “Απολλωνία”, σε συνεργασία με το ΚΜΣΤ, η οποία έχει ως θέμα τη πρόθεση να οραματιστούμε μια παράλια Ευρώπη και να σκεφτούμε αυτήν και τον πολιτισμικό πλουραλισμό της ξεκινώντας από τις θάλασσές της και από τις γειτνιάζουσες περιοχές.

Η έκθεση Παράθυρα στη Θάλασσα. Η Ευρώπη μετά το Τείχος του Βερολίνου παρουσιάστηκε πρώτα στο Στρασβούργο και τώρα στη Θεσσαλονίκη. Δύο εμβληματικές πόλεις, που συμβολίζουν απόλυτα αυτές τις συνοριακές και περιφερειακές περιοχές, οι οποίες είναι ανοιχτές στις ανταλλαγές και στην συνύπαρξη διαφόρων πολιτισμών. Είναι η κατάληξη μιας σειράς αναζητήσεων που πραγματοποιήθηκε μέσα από ταξίδια εξερευνήσεων και συναντήσεων με τους πολιτισμικούς παράγοντες της παράκτιας Ευρώπης. Από την Βαλτική θάλασσα μέχρι την Μεσόγειο, περνώντας από τη Μαύρη Θάλασσα… και όχι μόνο. Στόχος της έκθεσης είναι να δώσει μια εικόνα της εικαστικής πραγματικότητας έτσι όπως έχει διαμορφωθεί μέσα από τις αλλαγές που καθορίζουν το νέο γεωπολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και καλλιτεχνικό τοπίο της Ευρώπης, αλλά και να αναδείξει τους κοινούς προβληματισμούς, τις διαφορές και τις ομοιότητες εντός των φυσικών ορίων μιας ηπείρου που, ανεξάρτητα από το κοινό της όνομα, είναι πολυπρόσωπη και με ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες ως προς την πολιτισμική της, τουλάχιστον, φυσιογνωμία.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

(Δυστυχώς, το δελτίο τύπου που μας ήρθε έχει γραμμένα τα ονόματα των καλλιτεχνών στο αρλουμποφράγκικο αλφάβητο, δεν μπορέσαμε να βγάλουμε άκρη ποιος είναι ποιός, γι' αυτό και τα πετάξαμε ΟΛΑ. Εκτός της Ελληνίδος Τέτας Μάκρη (Ελλάδα), που ήταν γραμμένο στα Ελληνικά).

Στα πλαίσια της έκθεσης θα προβάλλονται και δείγματα από το πρόγραμμα «Προβολές οραμάτων» που εγκαινίασε από το 2001 ο οργανισμός “Απολλωνία”, που αφορά στην παρουσίαση της ευρωπαϊκής βίντεο τέχνης.
Συμμετέχουν οι:
(Τά ίδια με το παραπάνω, ισχύουν κι εδώ)

Επιμέλεια έκθεσης:
Δημήτρης Κωνσταντινίδης, σε συνεργασία με την Κατερίνα Κοσκινά
Βοηθοί επιμελητές – Συντονισμός: Θοδωρής Μάρκογλου

ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ",ΟΙ «ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ»

«ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ» των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππα Στο Θέατρο Αριστοτέλειο, Θέατρο Αριστοτέλειο, Εθνικής Αμύνης 2 - Από την Τετάρτη του Πάσχα στην Θεσσαλονίκη!

Οι Συμπέθεροι από τα Τίρανα, η μεγαλύτερη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία των τελευταίων τριών χρόνων στην Αθήνα, έρχεται στην Θεσσαλονίκη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων! Τι κάνετε όταν η κόρη σας σάς λέει ότι ο εκλεκτός της καρδιάς της είναι Αλβανός; Είμαστε ρατσιστές; Είμαστε άπληστοι; Ή είμαστε απλώς ανόητοι;

► "ΑΛ ΣΙΚΙΜΙ ΒΟΥΡ ΝΤΟΥΒΑΡΑ" ►ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ►"ΟΣΕ", ΟΠΩΣ "ΝΤΡΟΠΗ" ►Η ΘΕΣΣΑΛΩΝΝΙΚΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ 1ο ►ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ... ΠΙΤΣΟΦΑΓΙΑ ΣΤΗΝ "ΑΓΣ"

Η Πένη και ο Λυκούργος (Βίκυ Σταυροπούλου και Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) είναι ένα ευκατάστατο ζευγάρι που ζει σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη της κεντρικής Ελλάδας. Έχουν μια μοναχοκόρη τη Λίζα (Νίκη Λάμη), η οποία σπουδάζει στο Λονδίνο. Όλα τους τα προβλήματα μοιάζουν λυμένα. Ζουν σε ένα περιβάλλον νεοπλουτίστικης πολυτέλειας και το όνειρο τους είναι, τι άλλο; Να δουν την κορούλα τους αποκατεστημένη με έναν καλό γαμπρό. Σχεδόν δίπλα απ’ το σπίτι τους, έχουν τη μονοκατοικία τους η Πωλίνα (Τζόϋς Ευείδη), αδερφή της Πένης και ο άντρας της Βασίλης (Δημήτρης Μαυρόπουλος), οι οποίοι ζουν σε ένα αντίστοιχα εύπορο περιβάλλον. Λίγο πριν το Πάσχα, η Λίζα έρχεται από το Λονδίνο με το αγόρι της, ένα νεαρό φοιτητή που γνώρισε στο Λονδίνο, τον Άλφρεντ (Μάνος Ιωάννου). Το γεγονός ότι η κορούλα έχει φίλο, είναι ένα σοκ για μια τέτοια οικογένεια, αλλά ευχάριστο σοκ. Ο Άλφρεντ είναι πανέμορφος και πολύ ευγενικός. Οι δυο αδερφές αλλά και οι δυο μπατζανάκηδες ενθουσιάζονται όταν γνωρίζουν το γαμπρό απ’ το Λονδίνο, αλλά πέφτουν απ’ τα σύννεφα όταν μαθαίνουν ότι ο Άλφρεντ δεν είναι Άγγλος. Είναι Αλβανός. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με την άφιξη των γονιών του Άλφρεντ. Της Κλαμπέτας (Νατάσσα Κοτσοβού) και του Μπουκουράν (Κώστας Καζάκας). Όταν καταφθάνουν και οι συμπέθεροι από τα Τίρανα ξεκινάει μια δίνη κωμικών εξελίξεων. Πέφτουν οι μάσκες και οι τέσσερις Έλληνες συμπέθεροι δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας, ξιπασιάς, ανοησίας, πονηριάς και διαπλοκής. Μιας διαπλοκής που περιλαμβάνει όλο τον κοινωνικό περίγυρο της επαρχιακής πόλης, που εκπροσωπείται στο έργο από ένα νεαρό και φιλόδοξο βουλευτή της περιοχής, που είναι και υφυπουργός πολιτισμού. Τον Νικήτα Λαλαμπίρδα (Χρήστος Τριπόδης).

Πρωταγωνιστούν :
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βίκυ Σταυροπούλου, Τζόϋς Ευείδη, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Κώστας Καζάκας, Νατάσσα Κοτσοβού, Νίκη Λάμη, Χρήστος Τριπόδης , Μάνος Ιωάννου

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Θανάσης Παπαθανασίου & Μιχάλης Ρέππας
ΣΚΗΝΙΚΑ: Αντώνης Δαγκλίδης
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Έβελυν Σιούπη
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Λευτέρης Παυλόπουλος


ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Η Ελλάδα, από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι και τη δεκαετία του ‘70 υπήρξε μια χώρα εκροής μεταναστών. Τα σημάδια της μετανάστευσης είναι ακόμα νωπά στην κοινωνία μας. Οι φωνές του Στέλιου Καζαντζίδη και του Στράτου Διονυσίου, που ήταν οι τελευταίοι που τραγούδησαν τη νοσταλγία και τον πόνο του γκαστερμπάιντερ, είναι ακόμη ζωντανές στ’ αυτιά μας. Και ξαφνικά από παρίες του δυτικού κόσμου βρεθήκαμε να είμαστε μια «εύπορη» χώρα υποδοχής μεταναστών. Το σοκ ήταν τεράστιο και το ερώτημα αυτόματο. Είμαστε θεσμικά, πολιτιστικά και ηθικά έτοιμοι να δεχτούμε ξένους;
Από το 2000, την εποχή που γράφαμε το έργο «ο Έβρος απέναντι», μας δημιουργήθηκε η ιδέα να γράψουμε μια κωμωδία με το ίδιο ακριβώς θέμα, το ρατσισμό, όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι τελευταία χρόνια. Επτά χρόνια αργότερα, το χειμώνα του 2007 προς 2008 γράψαμε τους «συμπέθερους», ενώ στις τηλεοράσεις παιζόταν το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, οι Ινδοί στο αναψυκτήριο του Μαγγίνα και η δακρύβρεχτη ιστορία της Ρούλας Βροχοπούλου με τον ωραίο αδιάφορο Φραν. Θέματα με την πρώτη ματιά άσχετα με το έργο μας, που ξαφνικά άρχισαν να παρεισφρύουν στις σκηνές και να διαποτίζουν τους διαλόγους χωρίς να το θέλουμε. Το έργο άρχισε να απορροφά την επικαιρότητα με έναν τρόπο αυτόματο και σίγουρα πέρα από τις προθέσεις μας. Γιατί η κωμική μυθοπλασία δεν έχει στόχο να σχολιάσει την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά να εκφράσει και να αποκαλύψει το βαθύτερο αίσθημα της κοινωνίας διαχρονικά. Η επικαιρότητα είναι το πεδίο της επιθεώρησης. Αλλά όταν η επικαιρότητα ξεπερνά κάθε μυθοπλασία και παράγει πλοκές και ήρωες τόσο πυκνωτικά αντιπροσωπευτικούς της κοινωνίας, όταν οι μηχανισμοί εξουσίας, αλλά και οι μηχανισμοί ελέγχου της εξουσίας ταυτίζονται και αυτοαποκαλύπτονται τόσο κωμικά και ξεδιάντροπα, όταν η ειδησεογραφία γίνεται φάρσα, η κωμωδία δεν έχει παρά να «μαγνητοφωνήσει» και να «υποκλέψει» το υλικό της από την πραγματικότητα. Έτσι με κεντρικό άξονα το μεταμοντέρνο ρατσισμό μας, που έχει ταυτίσει τη λέξη «Αλβανός» με τη λέξη «ύποπτος», άρχισε να προκύπτει από μόνο του ένα έργο που αφομοίωσε όλο αυτό το κομφούζιο της διαπλοκής και του λαϊκισμού, που εκ πρώτης όψεως είναι άσχετα με τον ρατσισμό, αλλά αποτελούν συμπτώματα της ίδιας παθογένειας. Σεισμικές δονήσεις που έρχονται από τα ίδια γεωλογικά ρήγματα. Ρήγματα σε ένα υπέδαφος που κινείται πολλές φορές επικίνδυνα και βίαιες ανακατατάξεις σε μια επιφάνεια όπου τα όρια του Έλληνα και του Ελληνάρα συγχέονται καταστροφικά. Γι’ αυτό εδώ πρέπει να δηλώσουμε ότι τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου μας είναι μεν φανταστικά αλλά κάθε πιθανή ομοιότης με πραγματικά ήταν σίγουρα ακούσια αλλά οπωσδήποτε αναπόφευκτη.

Τηλέφωνο για πληροφορίες: 2310 262 051
Πρόγραμμα παραστάσεων: Τετάρτη - Κυριακή 21:15, Σάββατο & Κυριακή 18:15
Προπώληση εισιτηρίων: Στο ταμείο του θεάτρου
Ώρες ταμείου: 10:30 – 14:00 & 17:30 – 22:00
Τιμές εισιτηρίων: 23€ (κανονικό), 18€ (φοιτητικό)

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ 13ου ΦΝΘ

13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα
11-20 Μαρτίου 2011


Η αυλαία του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης-Εικόνες του 21ου αιώνα έπεσε με την τελετή λήξης, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 19 Μαρτίου 2011, στην κατάμεστη αίθουσα του κινηματογράφου Ολύμπιον.
Το κοινό καλωσόρισε ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κ. Δημήτρης Εϊπίδης, ο οποίος τόνισε χαρακτηριστικά: «Στην έναρξη του Φεστιβάλ αναφέρθηκα στο στόχο μας, που πάντα παραμένει ο θεατής. Επιθυμούμε να γεμίσουμε τις αίθουσες γιατί σήμερα το ντοκιμαντέρ είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Τα γεγονότα τρέχουν, οι εικόνες συγκλονίζουν τον κόσμο και το Φεστιβάλ αποκρίνεται σε αυτές τις ανησυχίες. Αποτελεί μια ελπίδα ότι ο κόσμος θα ευαισθητοποιηθεί και θα κινητοποιηθεί. Και πιστεύουμε πως τον στόχο αυτόν τον πετύχαμε. Οι θεατές κατέκλυσαν τις αίθουσες του Φεστιβάλ, σημειώνοντας αύξηση που αγγίζει το 20%. Αυτή είναι για εμάς η μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη επιβράβευση».

Κάνοντας έναν απολογισμό της φετινής διοργάνωσης, ο κ. Εϊπίδης υπογράμμισε ότι στο πλαίσιο του 13ου ΦΝΘ προβλήθηκαν συνολικά 233 ταινίες από 52 χώρες. Και πρόσθεσε, μεταξύ άλλων: «Μοιραστήκαμε ανθρώπινες στιγμές στην ημερίδα που έγινε στο πλαίσιο του αφιερώματος ‘’Έτσι είμαι, ανατρέποντας προκαταλήψεις’’ με θέμα τα άτομα με νοητικές και αναπτυξιακές δυσλειτουργίες. Επαληθεύτηκαν οι προσδοκίες μας για το ελληνικό ντοκιμαντέρ, του οποίου η παρουσία δυναμώνει κάθε χρόνο όλο και περισσότερο». Ο κ. Εϊπίδης αναφέρθηκε, επίσης, στις δύο υποτροφίες για παιδιά μετανάστες που φοιτούν στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Πυλαίας Θεσσαλονίκης και θα συνεχίσουν τις σπουδές τους στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Επιπλέον, επεσήμανε την καινοτομία του «Ντοκιμαντέρ της ταυτόχρονης μετάδοσης - live streaming project», που εγκαινιάστηκε φέτος, λέγοντας: «Συνδεθήκαμε ζωντανά με την Κέρκυρα, το Ρέθυμνο, την Πάτρα και τη Λευκωσία, όπου το κοινό είδε ταυτόχρονα με τη Θεσσαλονίκη ταινίες της ζώνης των 8.00 στο Ολύμπιον και παρακολούθησε τις παρουσιάσεις των προσκεκλημένων σκηνοθετών συμμετέχοντας επίσης στις συζητήσεις με τους δημιουργούς. Εδώ, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους αυτούς που μας στάθηκαν στο πλάι μας. Αρχικά το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, τον Δήμο Θεσσαλονίκης, την ΕΡΤ, την ΕΡΤ-3, το Πρόγραμμα MEDIA, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το Υπουργείο Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων, το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, και ασφαλώς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013. Τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες μου και τους εθελοντές που εργάστηκαν σκληρά για την επιτυχία αυτής της διοργάνωσης», υπογράμμισε ο κ. Εϊπίδης και ανανέωσε το ραντεβού με το κοινό στην 14η διοργάνωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 9 έως τις 18 Μαρτίου 2012.

Ακολούθησε η απονομή των βραβείων στα ντοκιμαντέρ που ξεχώρισαν στο πλαίσιο του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας για την καλύτερη ταινία της ενότητας «Ανθρώπινα Δικαιώματα» του Φεστιβάλ απέσπασε το ντοκιμαντέρ Ατελείωτη θλίψη, η ζωή μετά τη θανατική ποινή σε σκηνοθεσία Νταβίντ Αντρέ. Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν οι κ.κ. Ειρήνη Τσολάκη, Κώστας Παναγιωτάκης, Μάρω Σαββοπούλου και Μαριάννα Λεονταρίδου από τη Διεθνή Αμνηστία, καθώς και ο δημοσιογράφος Σωτήρης Δανέζης. Την απονομή έκανε η πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Ντορέττα Αστέρη, η οποία μεταξύ άλλων υπογράμμισε: «Εδώ και πενήντα χρόνια, η Διεθνής Αμνηστία πραγματοποιεί εκστρατείες για να δηλώσει ότι η πορεία προς την αξιοπρέπεια, το ταξίδι για το δίκαιο, την εκπαίδευση και την ελευθερία, ξεκινούν από το δικαίωμα στη ζωή». Με τη σειρά του, παραλαμβάνοντας το βραβείο, ο σκηνοθέτης Νταβίντ Αντρέ το χαρακτήρισε ως μεγάλη τιμή και σημείωσε: «Είμαι σίγουρος ότι το βραβείο αυτό θα χαροποιούσε πολύ τον πρωταγωνιστή του φιλμ, ο οποίος καταδικάστηκε σε θανατική ποινή».
Το βραβείο της περιβαλλοντικής οργάνωσης WWF για την καλύτερη ταινία της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον» του Φεστιβάλ απέσπασε η ταινία Κοντά στον ουρανό, σε σκηνοθεσία Τίτους Φασίνα. Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν οι κ.κ. Γιώργος Βελλίδης, Ιάσων Κάντας και Μαρία Λιβανού. Εκ μέρους της επιτροπής, ο κ. Βελλίδης απονέμοντας το βραβείο, χαρακτήρισε την ταινία ως «ένα απλό, λυρικό ταξίδι, που περιγράφει την αρμονική συνύπαρξη της φύσης με τον άνθρωπο».
Το βραβείο τηλεοπτικής προβολής της ΕΡΤ3, που επίσης απονέμεται σε ντοκιμαντέρ της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον» και συνοδεύεται από έπαθλο 3.000 ευρώ για μια προβολή της ταινίας μια φορά από την ΕΡΤ3, απονεμήθηκε στην ταινία Ένα μέλλον χωρίς πετρέλαιο της γαλλίδας δημιουργού Λετισιά Μορό. Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν οι κ.κ. Ηλίας Κουτσούκος, Στέργιος Μήτας και Γιώργος Τούλας. Τη βράβευση έκανε ο Γενικός Διευθυντής του τρίτου δημόσιου καναλιού, Κώστας Μπλιάτκας, ο οποίος επεσήμανε, ανάμεσα σε άλλα, ότι τα ντοκιμαντέρ αποτελούν βασικό κομμάτι του προγράμματος του καναλιού και δεσμεύτηκε ότι η ΕΡΤ3 θα συνεχίσει αυτή την πορεία, με το βλέμμα και στην επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης της Θεσσαλονίκης. Εκ μέρους της σκηνοθέτιδας, το βραβείο παρέλαβε ο γάλλος πρόξενος κ. Κριστιάν Τιμονιέ, ο οποίος ευχαρίστησε την ΕΡΤ3 για την καλή συνεργασία. Να σημειωθεί, επίσης, ότι η ΕΡΤ3 απένειμε ειδική μνεία στις ταινίες Ξενοδοχείο «Ο παράδεισος» της Σοφίας Τζαβέλλα, Κοντά στον ουρανό του Τίτους Φασίνα και H βάρδια του πελεκάνου της Λείας Μπίντζερ.

Το βραβείο Doc on Air της ΕΡΤ, το οποίο αφορά στο καλύτερο project του Pitching Forum και αντιστοιχεί στο ποσό των 7.000 ευρώ, απέσπασε η ταινία The Return, από τη Νορβηγία, σε σκηνοθεσία Τόνε Άντερσεν / Tone Andersen και παραγωγή Ανίτα Ρέχοφ Λάρσεν / Anita Rehoff Larsen και Sant & Usant Documentary Film. Το βραβείο απονέμεται έπειτα από απόφαση κριτικής επιτροπής που απαρτίζεται από τους tutors, οι οποίοι παρακολουθούν τις προτάσεις ντοκιμαντέρ στο pitching forum του Docs in Thessaloniki του European Documentary Network (EDN). Απονέμοντας το βραβείο, ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, κ. Λάμπης Ταγματάρχης, τόνισε μεταξύ άλλων ότι η δημόσια τηλεόραση στηρίζει το ντοκιμαντέρ προβάλλοντας 1600 ώρες ανάλογου προγράμματος ετησίως.
Ακολούθησε η απονομή των βραβείων της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI. Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν οι Paulo Portugal από την Πορτογαλία, Artsvi Bakhchinyan από την Αρμενία, Steffen Moestrup από τη Δανία, Gabriele Barrera από την Ιταλία και Δημοσθένης Ξιφιλίνος από την Ελλάδα. Το βραβείο FIPRESCI για ξένη παραγωγή απονεμήθηκε στην ταινία Ξενοδοχείο «Ο παράδεισος» σε σκηνοθεσία Σοφίας Τζαβέλλα, ενώ για ελληνική παραγωγή στην ταινία Μόνο οι λέξεις συνεχίζουν σε σκηνοθεσία Καλλιόπης Λεγάκη. Τις απονομές έκαναν αντίστοιχα, ο κ. Portugal και ο κ. Ξιφιλίνος. Παραλαμβάνοντας το βραβείο της, η κ. Λεγάκη ευχαρίστησε θερμά το Φεστιβάλ για την τιμή, καθώς και τους συνεργάτες και την παραγωγό της.

Η διαδικασία ολοκληρώθηκε με την απονομή των βραβείων κοινού, τα οποία φέτος ήταν τιμητικά, καθώς δεν αντιστοιχούσαν σε χρηματικά ποσά. Το βραβείο κοινού για την καλύτερη ξένη παραγωγή διάρκειας κάτω των 45’ απονεμήθηκε στην ταινία Η άλλη πόλη της Νέφιν Ντιτς, ενώ καλύτερη ξένη παραγωγή άνω των 45’ αναδείχτηκε η ταινία Δάκρυα για τη Γάζα σε σκηνοθεσία Βίμπεκε Λέκεμπεργκ.
Τη διάκριση για καλύτερη ελληνική παραγωγή κάτω των 45’ απέσπασε η ταινία Satsang, συντροφιά με την αλήθεια, σε σκηνοθεσία Μαριάννας Αστρακά και Γιώργου Φωτιάδη, οι οποίοι ευχαρίστησαν την εταιρεία παραγωγής τους που τους στήριξε, αλλά και τον κόσμο που αγκάλιασε την ταινία. Τέλος, ως καλύτερη ελληνική παραγωγή κάτω των 45’ βραβεύτηκε η ταινία Το μωρό μου φτάνει των Αλέξη Πόνσε και Βιβής Ζωγράφου, οι οποίοι ευχαρίστησαν τους θεατές που ψήφισαν την ταινία τους και πρόσθεσαν ότι θα αντλήσουν από αυτή την επιτυχία δύναμη για να συνεχίσουν.
Αμέσως μετά την απονομή των βραβείων, ακολούθησε η προβολή της ταινίας που απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας, Ατελείωτη θλίψη, η ζωή μετά τη θανατική ποινή του Νταβίντ Αντρέ.
Την τελετή λήξης του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τίμησαν με την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, οι Σπύρος Βούγιας Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Αναστάσιος Κουράκης Αντιπρόεδρος της Βουλής, Ιωάννης Ιωαννίδης Βουλευτής, Λάμπης Ταγματάρχης Διευθύνων Σύμβουλος ΕΡΤ, Γιωργανδρέας Ζάννος Μέλος Δ.Σ. ΕΡΤ, Σπύρος Πέγκας Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Τουρισμού και Παιδείας, Χασδάι Καπόν Αντιδήμαρχος Διαχείρησης Οικονομικών Πόρων, Κωνσταντίνος Ζέρβας Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Ελεύθερων Χώρων, Κρίστιαν Τιμονιέ, Γενικός Πρόξενος της Γαλλίας, Κάθριν Κέϊ, Γενική Πρόξενος των Η.Π.Α., Μαρία Τσακάλη Επίτιμη Πρόξενος Μ. Βρετανίας, Παντελής Πετμεζάς Πρόξενος Καναδά, Χρήστος Σαραντόπουλος Πρόξενος Ιταλίας, Χουσείν Οζντεμίρ, Πρόξενος Τουρκίας, Ζουλιέν Τσιαπόν - Λουκέσι, Διευθυντής Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, Φίλιος Στάγκος Γενικός Διευθυντής TV 100, Κατερίνα Κοσκινά Πρόεδρος Κ.Μ.Σ.Τ., Πηνελόπη Σερδάρη Καλλιτεχνική Διευθύντρια Διεθνούς Φεστιβάλ Ρόδου.

13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2011

ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ


Με μουσικό και κινηματογραφικό χρώμα, ανοίγει η αυλαία του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα, την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, στο Ολύμπιον. Η νεοσύστατη φωνητική ομάδα Golfo, θα υποδεχτεί τους θεατές με τραγούδια από την Ελλάδα και τον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, αλλά και μια μουσική έκπληξη που αποτίνει φόρο τιμής στη θρυλική μορφή του ρεμπέτικου Ρόζα Εσκενάζυ. Η γοητευτική ζωή και η ανεπανάληπτη μουσική πορεία της μεγάλης ερμηνεύτριας, ζωντανεύουν μέσα από το ντοκιμαντέρ Καναρίνι μου γλυκό / My Sweet Canary, του Ρόι Σερ / Roy Sher, το οποίο θα σημάνει την έναρξη της φετινής διοργάνωσης.

Στο ντοκιμαντέρ, τρεις νέοι μουσικοί ταξιδεύουν στο χώρο και το χρόνο, προκειμένου να αφηγηθούν την ιστορία της Εσκενάζυ. Ο Τόμερ Κατζ, ισραηλινός ερμηνευτής ουτιού και μπουζουκιού, η ελληνοκύπρια τραγουδίστρια-συνθέτρια Μάρθα Λιούις, που ζει στην Αγγλία, και η τουρκάλα τραγουδίστρια και μουσικός Μεχτάπ Ντεμίρ, πραγματοποιούν ένα οδοιπορικό, από την Κωνσταντινούπολη στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, ακολουθώντας τα μουσικά ίχνη της ερμηνεύτριας, αποκαλύπτοντας τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις του ρεμπέτικου ως φαινόμενο, περιδιαβαίνοντας τις σύγχρονες μουσικές σκηνές, όπου αναβιώνουν παγκοσμίως τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζυ. Σταθερή έμπνευσή τους, η ανεξίτηλη επιρροή της ντίβας του ρεμπέτικου, η οποία τραγουδούσε έτσι όπως ζούσε: με πάθος, φλόγα και αγάπη.

Αφιέρωμα: Εβδομάδα_Θ . Μαραγκού 10 - 16 _02_2011

13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2011

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα θα πραγματοποιηθεί από τις 11 έως τις 20 Μαρτίου 2011, στις αίθουσες Ολύμπιον, Παύλος Ζάννας, Τζον Κασαβέτης, Σταύρος Τορνές, Φρίντα Λιάππα, Τώνια Μαρκετάκη και στην αίθουσα του ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιορτάζει για δέκατη τρίτη συνεχή χρονιά την ανήσυχη, σε διαρκή αναμόρφωση και εγρήγορση, τέχνη του ντοκιμαντέρ. Στόχος του, να παρουσιάζει τις εικόνες της κοινωνικής, ιστορικής, πολιτικής και, κυρίως, ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, που λειτουργούν ως εφαλτήριο για περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις.
Μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει ταινίες τεκμηρίωσης από όλο τον κόσμο, καθώς και παράλληλες δράσεις – ημερίδες, masterclasses, ομιλίες, συνέδρια, εκθέσεις-, το Φεστιβάλ φιλοδοξεί να ενημερώσει, να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει το κοινό, γύρω από κρίσιμες θεματικές που απαιτούν την κριτική στάση και την ενεργή συμμετοχή του.
Φέτος, το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί αφιέρωμα στο έργο του σπουδαίου ουκρανού δημιουργού Σεργκέι Λοζνίτσα, ο οποίος θα παραβρεθεί στη διοργάνωση, αλλά και στο έργο της πολυβραβευμένης τσέχας ντοκιμαντερίστριας Χελένα Τρεστίκοβα. Παράλληλα, εν όψει της διοργάνωσης των Παγκόσμιων Αγώνων Special Olympics 2011, το 13ο ΦΝΘ πραγματοποιεί αφιέρωμα με τίτλο «Έτσι είμαι – Ανατρέποντας προκαταλήψεις», με ντοκιμαντέρ που αναδεικνύουν την ξεχωριστή πραγματικότητα των ατόμων με αναπτυξιακές και νοητικές δυσλειτουργίες. Επιπλέον, το ελληνικό τμήμα της διοργάνωσης πραγματοποιεί αφιέρωμα στην Κυριακή Μάλαμα, μια δημιουργό που έχει χαράξει στο ντοκιμαντέρ τις δικές της διαδρομές. Τέλος, σημαντική θέση στο πρόγραμμα του 13ου ΦΝΘ κατέχει το αφιέρωμα στη Μέση Ανατολή, με ταινίες που σκιαγραφούν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της περιοχής και με επίκεντρο κοινωνίες σε αναβρασμό και μέρη που συνταράσσονται σε καθημερινή βάση.
Ας ρίξουμε μια ματιά στα highlights του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα:

ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ:
Η γοητευτική ζωή και η ανεπανάληπτη μουσική πορεία της Ρόζας Εσκενάζι, της θρυλικής μορφής του ρεμπέτικου, ζωντανεύουν μέσα από το ντοκιμαντέρ Καναρίνι μου γλυκό / My Sweet Canary, του Ρόι Σερ, το οποίο ανοίγει την αυλαία του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα, την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, στο Ολύμπιον. Τρεις νέοι μουσικοί πραγματοποιούν ένα οδοιπορικό, από την Κωνσταντινούπολη στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, ακολουθώντας τα μουσικά ίχνη της ερμηνεύτριας, αποκαλύπτοντας τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις του ρεμπέτικου ως φαινόμενο, περιδιαβαίνοντας τις σύγχρονες μουσικές σκηνές, όπου αναβιώνουν παγκοσμίως τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζι.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ: 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2011