Η μάνα μου -ώρα της καλή εκεί που είναι- θρήσκα και όχι θρησκόληπτη, αιρετική αιρετικότατη, αν και χριστιανή, είχε μια δική της παροιμία που την έλεγε σε κάποιον που ζούσε ή υποστήριζε κάτι εν πλήρη αγνοία και συγχύσει, “Ζήτω τ’ Αϊλιά, ζήτω τα γυαλιά”. Που σημαίνει σ’ αυτόν που την απευθύνει κάποιος, δεν ξέρει τι του γίνεται, και μπορεί να ζητωκραυγάζει εξισώνοντας στην άγνοια και την παραζάλη του, τόσο για την γιορτή του προφήτη Ηλία, όσο και για το άσχετο και ακραίο αντίθετο γυαλί, σε οποιαδήποτε μορφή. Δηλαδή, ένα κομμάτι γυαλί, είναι το ίδιο με τον προφήτη Ηλία.
Κάτι τέτοιο λοιπόν, συμβαίνει και με την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Που γιόρτασαν σύσσωμοι οι χριστιανοί σήμερα.
Οι Έλληνες το πρώτον και χριστιανοί το δεύτερον. Αυτοί που πήγαν στην εκκλησία, οι “τράγοι” τους έδωσαν παραμάσχαλα και από μια εικόνα ή ένα μανουάλι, καντήλι, τα οποία άρχισαν να τρέχουν λάφυρα στα σοκάκια και τις πλατείες “εικονίσματα”, γιορτάζοντας έτσι και την περιβόητη αναστύλωση των εικόνων στην εποχή του Βυζαντίου, της εικονομαχίας-εικονολατρίας.










